Vlap: "Bij Heerenveen werd ik al snel bestempeld als groot talent"

"Ik ben een speler die onderscheidend wil zijn. Ik vind niet dat ik een egoïst ben, maar ik wil mezelf wel heel graag laten zien en op het scoreformulier staan. En het liefst de beste man van het veld zijn. Die drive zit heel erg in me. Ik wou altijd al laten zien dat ik geweldig kan voetballen", opent Vlap in gesprek met Voetbal International.

Dat begon al toen hij jong was. "In de jeugd van SC Heerenveen werd ik al snel bestempeld als een groot talent. In de Onder-14 kreeg ik last van de groei en daar ben ik drie jaar lang mee blijven worstelen. Ik had moeite met lopen, met wegdraaien. Ik zie mezelf nog zitten, met mijn ouders op zolder. Daar stond de pingpongtafel waar ik met broer en mijn vader altijd fanatieke partijtjes speelde. Er zijn heel wat batjes gesneuveld. Op een dag zagen mijn ouders dat ik niet lekker in mijn vel zat. Ik was veel aan het huilen. 'Je hóéft van ons niet te voetballen, hè', zeiden ze opeens. 'Als je wilt stoppen, dan stop je gewoon'."

Daarna ging Vlap door een mindere periode. "Ik vond het voetballen echt niet leuk meer", geeft de Fries aan. "Het was niet alleen die pijn in mijn lijf. In de Onder-17 was ik de enige Friese jongen, tussen de Amsterdammers, Rotterdammers en buitenlanders. Zeker de spelers uit de Randstad waren heel wat minder op hun bekkie gevallen. Ik heb echt een tijdje getwijfeld, maar zei uiteindelijk: Nee, ik ga mijn droom niet opgeven. Iets anders dan voetballen was er niet voor mij."

"Ik sliep met de bal, heel klassiek. En dus bleef ik voetballen. Toen de groeiproblemen over waren en ik weer wat meer power en snelheid kreeg, ging het snel. Mede dankzij Wilco had ik geleerd voor mezelf op te komen en van mezelf af te bijten. Ik scoorde elk weekend, werd jeugdinternational, kreeg een contract bij Heerenveen", vervolgt de middenvelder.

"Je status groeit, je vertrouwen groeit mee." Zijn vader Jan hielp hem ook. "Hij herkende veel van zichzelf in mij en weet hoe hard dit wereldje kan zijn. Ik zocht vaak erkenning en bevestiging bij hem, maar mijn vader heeft me nooit gepusht. Het moest uit mezelf komen. Nu vindt hij het soms moeilijk om op de tribune te zitten, zo emotioneel betrokken is hij."