SC Heerenveen-fan mijdt Abe Lenstra Stadion: "De pijn kwam later"

"Jaren gingen voorbij waarin ik geen last leek te hebben van de scheldpartijen en spreekkoren", schrijft Van der Pol in De Volkskrant. "Voor de puberteit nam ik ze nauwelijks waar, en was de liefde tussen mij en het voetbal ongecompliceerd. In de puberteit werd de keuze tussen meedoen of zwijgen steeds bewuster. Eenmaal klaar voor mijn coming-out, was ik al lange tijd stil op de tribune, in elk geval wat schelden en kwetsende spreekkoren betreft." 

"De pijn kwam pas jaren later, toen het onvermijdelijke proces van zelfacceptatie op gang kwam", vervolgt hij. "Vanaf toen werd de spanning steeds minder goed te dragen. ‘Kankerhomo!’, kwam altijd al aan, maar nu deed het pijn. Wedstrijden tegen clubs waar homofobe spreekkoren standaard plaatsvonden, zoals tegen Vitesse, ontweek ik."

"De verplaatsing naar een zitplek (terug naar de rustigere mensen) leek een oplossing, maar ook daar kon iedereen elk moment ontploffen", gaat Van der Pol verder. "Alleen de angst daarvoor was genoeg voor een constante alertheid, alsof dan ook de aanval op mij kon worden geopend. Eh, jongens, dit gaat over mij, dacht ik dan. Anderen aanspreken durfde ik niet."

"Een mannenvoetbalwedstrijd zonder homofobe uitspraken of spreekkoren: misschien was het hopen tegen beter weten in. Werkelijk optimistisch over queer zijn op de voetbaltribune ben ik diep van binnen nooit geweest. Ik kijk mannenvoetbal nu alleen nog op televisie. Als homofobe spreekkoren de huiskamer binnendringen, zap ik weg. Pas nu internationale lhbti-voetballers ruimte genoeg lijken te voelen om op 17 mei als groep naar buiten te treden, durf ik voorzichtig een beetje te hopen op vooruitgang", aldus Van der Pol.