Joost van Aken was wanhopig: "Hoe ga ik mijn lasten betalen?"

"Ik probeerde mijn weg er maar in te vinden. Hoe? Oogkleppen op en doorgaan. Tot het extreme aan toe. Pijn is een emotie, hoor je vaak. En dus kun je die emotie uitschakelen. Tot dat niet meer lukt."

Het omgaan met pijn werd steeds serieuzer. Van Aken gebruikte pijnstillers en spuiten. "Mijn moeder werkt in de zorg. ’Waar ben je allemaal mee bezig’, vroeg ze weleens aan me. ’Maar mam’, zei ik dan. ’Wat als ik nu stop als voetballer? Wat ga ik dan doen? Hoe ga ik mijn lasten betalen?’"

Zijn carrière leidde hem in 2017 naar Engeland, maar door blessures werd het geen succes. "Ik wist ook wel dat ik geen voetballer voor het Championship was", zegt Van Aken. Ondanks zijn technische en tactische kwaliteiten als verdediger, merkte hij dat hij beter zou passen in Italië of Spanje. "Met mijn speelstijl paste ik beter in Italië of Spanje. Maar je bent ook afhankelijk van het bedrag dat clubs voor je vragen. Veel clubs vielen voor mij daardoor af."

Een verhuurperiode aan Osnabrück bood uitkomst. "Ik weet nog dat ik, vlak voordat ik tekende, met mijn vader een wedstrijd in het stadion keek. Ze speelden tegen Leipzig. Die gasten waren machines. Ze gingen zó tekeer. Eigenlijk zag ik dat helemaal niet zitten. Maar goed, Osnabrück was mijn enige optie. En dus ging ik", besluit hij tegenover Haarlems Dagblad.