Jansen geniet van avontuur bij Bali United FC: "Dat is ongekend"

Aan het weer ligt het in elk geval niet. "Het eiland is mooi, het weer is fantastisch. We hebben hier absoluut wel onze regenbuien, maar bovenal is het hier gewoon heel goed vertoeven."

Thuis koken is er voorlopig nog niet van gekomen. "We hebben wel een keuken, maar geen pannen. Geen pannen. En we hebben nog niet gekookt thuis." Dat blijkt geen enkel probleem, want uit eten gaan is goedkoop. "Ik eet hier een cappuccino, een mango smoothie en een Caesar salad en ik denk dat ik zeven euro kwijt ben. Dat is ongekend."

Het grootste verschil met Nederland zit voor Jansen niet in het eten of het klimaat, maar op de weg. Hij rijdt inmiddels zelf scooter, iets waar zijn staf in het begin weinig voor voelde. Bali United stelde aanvankelijk een chauffeur beschikbaar. "Toen zaten we wel eens in de auto en met name Ron en Jeff zeiden: moeten we hier straks in rijden? Moeten we straks op een scooter? Dat ga ik niet doen. Dat is ongekend."

Jansen dacht daar anders over. "Ik wilde het gewoon meemaken. Als zij het kunnen, dan kan ik het ook." Dus kwamen de scooters er alsnog. "Uiteindelijk is het zo gegaan dat we met z’n drietjes een scooter kregen en op pad zijn gegaan." Eerst nog begeleid, later zelfstandig. "Op een gegeven moment begonnen we ons thuis te voelen op de weg en reden we zelf naar de club. Dat ging eigenlijk hartstikke goed."

Het verkeer op Bali omschrijft hij met een vergelijking die elke Nederlander begrijpt. "Het lijkt wel een beetje op skiën. Je zit op zo’n smal borstpad en er zit van alles achter elkaar. Als je over je schouder kijkt, weet je zeker dat je wordt ingehaald. Kijk je gewoon vooruit, dan houden ze rekening met je. Je moet gewoon je kop erbij houden en gaan."

Bij stoplichten voelt het soms zelfs als een race. "Dan sta je met vijftig scooters op een rij. Het is net MotoGP. Het licht springt op groen en iedereen gaat."

Wat Jansen misschien nog wel het meest opvalt, is de manier waarop mensen met hem omgaan. "De mensen zijn hier echt superlief. Ze zijn super zorgzaam." Soms voelt hij zich er bijna ongemakkelijk bij. "Je voelt je haast een beetje bezwaard over hoe vriendelijk mensen zijn en alles wat ze voor je willen doen."

Dat merkt hij vooral bij chauffeur Agus, die ondanks de scooters nog altijd een rol speelt in het dagelijks leven. "Hij staat ’s ochtends om zes uur al bij de villa. Dan is hij de scooters aan het poetsen en heeft hij het hartstikke druk."

Soms gaat het volgens Jansen zelfs te ver. "Mijn rugzak neemt hij vaak mee en dan rijdt hij met mijn rugzak naar de club. Dat slaat eigenlijk nergens op." Jansen probeerde het nog tegen te houden. "Ik heb wel eens tegen hem gezegd: ik neem mijn rugzak zelf mee."

Maar daar wil Agus niets van weten. "Dat wil hij niet, omdat dit zijn werk is." En dus accepteert Jansen het. "Ik vind het prima. Dit is zijn werk. Ik zorg ervoor dat hij zijn salaris verdient en dan doen we het gewoon zo."