In Memoriam: Diny Luppen (1952-2017)

'Dank je wel!'

Die drie woorden. Het leek zomaar een bericht van medesupporter Diny Luppen, ruim een week geleden. Ze had geïnformeerd naar de mogelijkheid om te zitten in het uitvak bij Excelsior, vanwege rugklachten. Die weerhielden haar er een tijdje van om uitwedstrijden van haar geliefde sc Heerenveen te bezoeken. Nu wilde ze het weer gaan proberen, samen met haar onafscheidelijke man Sietse. Dat lukt vast wel, antwoordde ik.

Haar reactie, enthousiast als altijd, is het laatste bericht dat ik van Diny heb ontvangen.

Maandagochtend fietste ze door de Kerkstraat in woonplaats Bunschoten-Spakenburg. Op de eerste dag van haar pensioen versperde een openslaande autodeur haar de weg naar een nieuw leven.

Het beeld van een fietsende Diny - we kenden het sinds vorig seizoen zo goed. In december zagen we haar op diezelfde e-bike glimmend van trots aankomen bij sportpark De Westmaat, voor de bekerwedstrijd IJsselmeervogels - sc Heerenveen. Haar twee favoriete clubs. De nacht na de droomloting had ze van enthousiasme bijna niet geslapen. 'Ik vond dat zóóó móóóói', vertelde ze, met dat grappige Spakenburgse accent. 'Ik was helemaal hoteldebotel.'

Ze had meteen een grote Heerenveen-vlag uitgehangen, zodat iedereen in het vissersdorp duidelijk werd welke van haar geliefde clubs de prominentste plek in haar hart had.

Voorafgaand aan deze bekerwedstrijd maakte SC Heerenveen TV een prachtige reportage over deze bijzondere en bijzonder trouwe supporter. Als een trotse gastvrouw leidde ze, klein van stuk maar met kordate passen, haar bezoek rond over de rode kant van het sportpark. Dat gebeurde als altijd met een aanstekelijk enthousiasme. Diny droeg een rode winterjas en een Heerenveen-muts. 'Ik ben hier opgegroeid', zei ze. 'Ik woon hier al mijn hele leven. Dit is echt wel mijn dorpje. Maar ja, ik ben toch voor Heerenveen.'

In de reportage waren mooie detailbeelden gemonteerd uit de huiskamer van het echtpaar. Heerenveen-kerstmutsen, een Heerenveen-beertje, een ingelijste kaart van de bekerfinale tegen FC Twente, een Nieuw Noord-mok vol pennen, een iPhone-hoes van Heerenveen, een Heerenveen-onderzetter, een Heerenveen-map, een Heerenveen-koektrommel, een ingelijst kaartje van de thuiswedstrijd tegen AC Milan.

Op dat moment realiseerde ik mij dat ik nooit in die huiskamer was geweest, terwijl ik deze mensen al jarenlang ken en spreek. Zo gaat dat met supporters onderling. Voor een goede band is het niet nodig om bij elkaar op verjaardag te gaan. Onze nieuwe verdediger Daniël Høegh omschreef sc Heerenveen onlangs als een familie. Dat klinkt misschien wat pathetisch, maar op dit soort momenten weet ik dat hij gelijk heeft. Het voelt deze week alsof een familielid is overleden.

Altijd als ik bij een uitvak aankwam, meestal vrij vroeg, stond het rode autootje uit Bunschoten-Spakenburg er al. Vaak grepen Diny en Sietse een uitwedstrijd aan om een midweek of weekend naar dat deel van Nederland te gaan. De gedachte dat ze niet tot haar pensioen heeft gewacht met het volgen van haar hart, is enigszins troostrijk. Toch zal de aanblik van de lege plek in het uitvak nog heel lang pijn doen.

Hielke Biemond