Columnist lacht om Vente: "Een kwartier te laat, walgelijke kerel"

"Nog voor hij een woord heeft uitgesproken, zie je dat het helemaal mis is", begint Heinen in Voetbal International. "Het zit ’m in de blik, die een fenomenale diepte onthult waar Vente ons een kijkje in gunt. Achter zijn ogen gapen twee ravijnen. In de verre diepte stromen riviertjes van schuld en zelfhaat. De kijker gaat er eens voor zitten. Je hoort van alles over voetballers tegenwoordig, ze vreten de vreselijkste dingen uit en bieden vervolgens op volstrekt emotieloze wijze een door een advocaat samengesteld pakketje excuses aan."

Heinen vervolgt: "Van schuldbesef en verantwoordelijkheidsgevoel is vaak geen sprake. Hemel, wat moet Dylan Vente dan wel niet hebben mispeuterd? Op vakantie geweest en zich bij thuiskomst pas gerealiseerd dat de baby nog boven lag? Na wat kernfusieknutselen in de hobbyschuur plots het Internationaal Atoomagentschap op de stoep?"

Vente legt uit dat hij een kwartier te laat was gekomen op de wedstrijddag. Heinen: "Bam! Aap, mouw. Te laat. Gatverdamme, denkt de kijker. Kwart voor zes in plaats van half zes. Dat is, even rekenen, een kwartier! Walgelijke kerel. Excuses, ja, ammehoela, zo makkelijk kom je er niet mee weg! Vijftien minuten gestolen! Op dit punt in zijn mea culpa wrijft Dylan Vente met zijn vlakke hand in zijn gezicht en vervolgens over zijn shirt, alsof hij de afschuw over zijn eigen misdragingen ergens aan wil afsmeren. Terecht, denkt de kijker." 

"Een kwartier! En dat noemt zich prof. Het gaat ook om het principe. Daarvan is Vente doordrongen. Het teamproces is naar de gallemiezen, voorgoed. Dankjewel Dylan. Alle hoop op vergiffenis is inmiddels uit Dylan Vente geweken. Als hij voor de katholieke kerk werkte, kroop hij vannacht nog op zijn knieën naar Rome. Maar hij werkt bij SC Heerenveen. Hij heeft zijn knieën hard nodig", aldus Frank Heinen.