COLUMN | Voetbal is emotie

Een bekend gezegde over ons meeste geliefde spelletje is: "Voetbal is emotie". Dit werd afgelopen vrijdag in de wedstrijd tegen Vitesse maar weer eens ontzettend duidelijk. In een beladen wedstrijd - Vitesse had al een paar keer op rij verloren - kwamen onze jongens het veld op in een speciaal shirt om jeugdtrainer Chris de Wagt een hart onder de riem te steken.

Niemand had kunnen voorspellen dat deze avond zo zou kunnen verlopen. Ik heb wel eens met minder emotie naar het voetbal gekeken. Dergelijke acties van clubs, welke club dan ook, vind ik altijd mooi om te zien. Het jaarlijks doneren van knuffelberen door de fans van een voetbalclub, spelers die op bezoek gaan in het ziekenhuis en als ware cliniclowns een glimlach op het gezicht van zieken toveren.

Met dergelijke acties laat een club zijn maatschappelijke betrokkenheid zien. De maatschappij wordt dan even deel van je wereld en drukt je met de neus op het feit dat er veel serieuzere zaken zijn als voetbal. Desondanks gaat er weinig boven de belangrijkste bijzaak van het leven. Behalve als je leven, zoals in het geval van Chris, even helemaal stil staat. Een jonge man die even niets anders kan dan om zichzelf denken. Dan krijg ik een brok in de keel.

Na een moeizame eerste fase in de wedstrijd, Heerenveen kwam met 2-0 achter, moest er iets gebeuren. Er gloorde kort voor rust al een klein sprankje hoop. Hicham Faik maakte vanaf de stip de 1-2 en vanaf dat moment veranderde de wedstrijd. Welke woorden Johnny in de rust heeft gebruikt weet ik niet, maar ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat hij de wedstrijd op dat moment al heeft opgedragen aan Chris.

Na de rust veranderde er écht iets. Het werd beter en beter van de kant van Heerenveen en we komen verdiend gelijk en zelfs op voorsprong. Op basis van kracht, inzet en plezier maakte Mitchell van Bergen er 2-2 van. Een emotioneel moment omdat hij besloot om juist op dat moment Johnny Janssen op te zoeken. De vrolijkheid straalde ervan af.

Vanaf dat moment twijfelde ik er niet meer aan dat we deze wedstrijd gingen winnen. De groep, onder aanvoering van Kongolo, gaf een signaal af. Wij knokken vandaag voor de drie punten, knok jij maar tegen deze ziekte, Chris. Wij winnen vandaag en pakken drie punten maar doen dat voor jou. Voor jou en je gezin, die het zo zwaar hebben.

Na afloop maakte de groep een foto met Chris. Een gebroken man, zoals het op de foto leek, omringd door een groep spelers die als één man achter hem stonden. Een groep die emotioneel betrokken was bij zijn pijn en er alles aan wilde doen om een deel van die pijn te verlichten. Voetbal is emotie. Dergelijke beelden zeggen meer dan duizend woorden, je hebt weer iets om op vooruit te gaan.

Chris, heel veel sterkte in de komende - ongetwijfeld zware - weken. Weet dat er een groep spelers, een groep supporters en bovenal een club als één man achter je staat. Want als voetbal je iets brengt is het emotie, broederschap en eensgezindheid. Samen, niet alleen!

Jouke de Jong