Zuchtend keken de Friese supporters het aan: een hopeloze 5-1 achterstand tegen Ajax met nog een halfuurtje op de klok, daar viel weinig eer meer aan te behalen. Alhoewel, zo opperde een enkeling, drie jaar eerder had Heerenveen bij MVV een 4-0 achterstand ook omgezet in een overwinning van 7-6, al moest die enkeling ook toegeven dat daarvoor een uur speeltijd nodig was geweest.

Al te veel conclusies werden er dan ook niet aan verbonden toen Leentvaar een hoekschop van Hofma wegsloeg en Abe Lenstra de opgevangen bal ineens inschoot en de achterstand tot 2-5 terugbracht. Toch besloot Ajax wat zekerheden in te bouwen en de middenvelders Stoffelen en Van der Hoeven in de verdediging terug te trekken. Een overstandige tactische zet, want Abe Lenstra kreeg alle ruimte om op het middenveld zijn acties te maken.

De stand was ondertussen 4-5 geworden. Met nog acht minuten te gaan won Jonkman een kopduel van Potharst en de bal belandde bij Hofma, die op volle snelheid achter de andermaal weifelende Leentvaar kopte. Het onmogelijke was gebeurd: het was 5-5. Voor Ajax volgde een pompen of verzuipen.

Het werd verzuipen. Vijf minuten voor tijd tikte Abe Lenstra naar Ploegh, Ploegh naar Jonkman en Jonkman weer naar Brandsma. Het duizelende Ajax zag als verdoofd, als in slowmotion, hoe Brandsma's harde schot hoog in de rechterhoek verdween. Het Heerenveen-stadionnetje ontplofte! De gebroeders Lenstra trokken zich iets terug om een laatste poging van Ajax te verijdelen. Maar daar was allang geen sprake meer van.

Heerenveen kon het zich veroorloven nog wat kansen te laten liggen totdat Nijs affloot en het publiek het veld opstroomde om de spelers op de schouders te hijsen.

Verbouwereerd liepen de Ajacieden van het veld af. Guus Dräger stamelde dat hij nog nooit zo'n rare wedstrijd had meegemaakt, Bep Leentvaar kon zijn tranen niet binnenhouden; zijn carrière als doelman van Ajax-1 was voorbij.