Hij doet me altijd een beetje denken aan een Dobermann Pinscher. Spitse snuit, krachtig, energiek, onbevreesd, vlug als water en een tikkeltje agressieve oogopslag. En laat nou juist die eigenschappen ervoor zorgen dat een Dobermann mijn minst favoriete hond is.

Is Luciano Narsingh, de Dobermann in kwestie, dan ook mijn minst favoriete voetballer? Nee. En ja. Niet zelden is zag ik met lede ogen aan dat een Junior Hero met een weelderig bloemetje naar Narsingh toe stapte na de wedstrijd. Er waren wat mij betreft tien andere ‘Men of the Match’ aan te wijzen. Maar blijkbaar is één geslaagde actie van een momentenvoetballer meer waard dan een foutloze wedstrijd van een middenvelder die de angel uit het spel van de tegenstander heeft gehaald.

Narsingh is in mijn ogen simpelweg geen mooie voetballer. Ik houd van sierlijke voetballers die, met gepaste nonchalance, no-look passes versturen of vleugelverdedigers te kijk zetten. En als het dan al geen sierlijke voetballers zijn, laat het dan onzichtbare dienaars zijn die een wedstrijd kunnen doen kantelen met een goed getimede sliding of een cruciale onderschepping. Luciano Narsingh is geen waterdrager en geen voetballerina.

Narsingh is een draver. Een rechtsbuiten die met oogkleppen op een doodlopende weg in kan stuiven om dan alsnog verbaasd tegen een blinde muur aan te lopen. Nadat hij in minder dan vier seconden van de middellijn naar de achterlijn is gedraafd volgen er vaak vier kapbewegingen te veel en een kwalitatief dubieuze voorzetvoorzet die, met de juiste dosis geluk dan op het hoofd of de grote teen van Bas Dost komt. En wanneer er geen doelpunt volgt, irriteert dat alles mij vaak mateloos. Ik zal dan ook niet proberen te verbloemen dat hij mijn meest bemopperde speler van de laatste maanden is. Maar mopper je niet het meest op dingen die je na aan het hart liggen?

De statistieken wijzen namelijk uit dat ik van Narsingh houd. Of, vanuit supportersoogpunt, in ieder geval zou moeten houden. Met vijf goals en elf assists logenstraft Narsingh op dit moment alles wat ik over hem zeg en denk. Hij is betrokken bij bijna veertig procent van alle Friese doelpunten. Hij geeft vier assists in één wedstrijd. Hij heeft een groot aandeel in de opmars van Heerenveen. Hij doet het gewoon fantastisch! Maar evenredig met de prestaties gaan de verwachtingen ook omhoog.

En in die verwachtingen draaf ik dan ook direct weer door. Maar dat is dan ook mooi zijn eigen schuld. Want, eerlijk is eerlijk: iemand die over de wapens van Narsingh beschikt, zou iedere week in staat moeten zijn om een wedstrijd te beslissen. Dat is misschien teveel gevraagd. Maar hij zou iedere wedstrijd in staat moeten zijn om beslissende voorzetten af te leveren, achterlijnen aan te tikken, backs dol te draaien en vier counters af te maken. Dat doet hij niet en dus lukt het me gewoon niet om in te pikken in de polonaise die aan de schouders van Narsingh hangt.

Die taak laat ik liggen voor andere supporters, samenvattingkijkers, voetbaljournalisten en scouts van Europese subtoppers. Mensen die, in tegenstelling tot mij, wel de kwaliteiten van Luciano Narsingh op de juiste waarde weten te schatten en de resultaten boven de sierlijkheid stellen. Want voor wie louter naar de statistieken kijkt en van effectief voetbal houdt, is Narsingh een geweldige voetballer. En misschien wordt het tijd dat ik ook op die manier naar Luciano Narsingh ga kijken.

R.W.