Volgens mij kan het zo moeilijk niet zijn om een zaakwaarnemer te zijn. Het woord alleen al. Zaakwaarnemer. Iedereen kan zaken waarnemen. Een gemiddeld mens doet het zijn gehele wakkere tijd. Je ziet wat, je hoort wat, trekt conclusies en legt verbanden. Vrij logisch en simpel. Kunnen en doen we allemaal.

Voetballers deert dat niet. Die werpen zonder blikken of blozen hun hele carrière en halve salaris in de schoot van een zaakwaarnemer die vervolgens maar mag gaan bepalen wat hij daarmee doet. En terwijl de zaakwaarnemer vage gesprekken en emailconversaties voert met even zo dubieuze contactpersonen, doet de speler alsof zijn neus bloedt en traint op een bijveld van zijn huidige club. Voor de volle honderd procent. Natuurlijk.

Neem Roy Beerens. Die is zogenaamd niet bezig met een transfer. In zijn hoofd zit hij allang op een cocktailrietje te sabbelen onder een Zuid-Italiaanse palmboom. En waarschijnlijk heeft hij in de rust van de oefenwedstrijd tegen Real Mallorca samen met Gianni Zuiverloon de scheidrechterskleedkamer opgezocht om in alle rust The Lonely Planet Mallorca door te nemen. Het leek en lijkt hem ook wel wat. Alles beter dan de Friese klei.

Dat had Roy namelijk al tijdens het EK voor spelers onder 21 in Nederland gezegd. Hij had een paar keer op mogen draven in Heerenveen en Groningen en vroeg zich zelfs tijdens wedstrijden af wat mensen ooit had bewogen om zich in zulke oorden de settelen. De weiden waren uitgestrekter dan de hersenen konden verwerken en de mensen stugger dan de trekdrop die al vier maanden over grens van de houdbaarheidsdatum in het subtropisch zwembad verkocht werd.

Maar toch heeft Roy Beerens zijn gezinnetje gesticht in, het amper bruisend te noemen, Wolvega. Hij was er al op uitgekeken voordat hij er van gehoord had. Dan is het na een paar jaar de hoogste tijd om je wereld te verruimen en vrouw en kinderen mee te zeulen naar een aantrekkelijker oord. Het liefst ergens waar ook nog eens redelijk gevoetbald wordt. Italië, Spanje, zuidelijker. Maar als zelfs Alkmaar een optie is, weten we in Heerenveen wel hoe laat het is.

Roy maakt nu nog dagelijks de gang naar het trainingsveld op Skoatterwâld, maar ondertussen is zijn zaakwaarnemer druk bezig met het uitzetten van de bekende voetballijntjes. Az is geweest, Ajax ooit ook en het magische buitenland speelt altijd. Catania is de laatst genoemde club waar Roy het krijt weg zou mogen sprinten. De nummer dertien van de Serie A van vorig jaar. Ik zou er geen speler van kunnen noemen, maar of dat meer iets zegt over mij of over de voetbalclub Catania weet ik nog niet.

Roy Beerens raken we dus kwijt en misschien moeten we dat allemaal maar prima vinden. Zijn beste tijd bij Heerenveen ligt achter ons en dat heeft zijn zaakwaarnemer ook wel gezien. Dat is niets ten nadele van de voetballer Roy Beerens. Hij was goed en is dat natuurlijk nog steeds. Maar niet meer hier. Niet meer bij ons. Roy is hier klaar en dus zijn wij ook klaar met hem. Wederom niet op een nadelige manier.

Ik hoop alleen voor Roy dat zijn zaakwaarnemer een goede club voor hem uit de hoge hoed tovert. Geen Catania, geen Dnjepropetrovsk en geen Legia Warschau. Roy verdient een club waar hij weer kun groeien tot het niveau dat hem tot de schaduwlijst van Bert van Marwijk bracht. Niet voor het geld, niet voor de levenservaring, maar voor het sportieve gedeelte. Ik hoop alleen dat zijn zaakwaarnemer er net zo over denkt.

R.W.