Precies één keer gaat de telefoon over bij het enige hotel op Tuvalu. ‘Vaiaku Lagi. Kan ik u helpen?’ Dat kan zeker. We zijn benieuwd hoe de bevolking van Tuvalu heeft gereageerd op de komst van Foppe de Haan. Een lange stilte volgt. We herhalen de vraag, maar opnieuw blijft het stil. Nog maar een poging. We laten alleen de naam van de Nederlandse oefenmeester vallen. En voegen daar aan toe dat deze man tijdens zijn verblijf in het Vaiaku Lagi Hotel logeert.

‘Foppe who?’. De Haan. Voetbaltrainer. Komt uit Nederland. Heeft Heerenveen groot gemaakt. Gaat straks het nationale elftal van Tuvalu trainen. Tijdens de Pacific Games op Nieuw-Caledonië staat hij voor het eerst voor de groep.

‘Waar komt-ie vandaan? Nederland? Nooit van gehoord. En die Foppe ken ik ook niet. Maar ik moet ook eerlijk toegeven dat ik al een tijdje niet meer naar de eilandradio heb geluisterd. Er is hier wel vorige week een voetbaltoernooitje georganiseerd. Heeft het daar misschien iets mee te maken?’

Het blijft onwerkelijk. Foppe de Haan is de nieuwe bondscoach van Tuvalu. Een afgelegen archipel in Polynesië, ruim vijftienduizend kilometer en 24 vlieguren verwijderd van Nederland. De paradijselijke eilandengroep herbergt ongeveer elfduizend inwoners en is daarmee – op Vaticaanstad na – het land met het kleinste inwonertal ter wereld.

Maar voetballen doen ze dus wel. Niet op hoog niveau. In 2003 won Tuvalu voor het laatst een wedstrijd. Een zwaarbevochten zege op Kiribati (3-2). Het land is geen lid van de FIFA. Maar dat moet veranderen met de komst van De Haan. Hij gaat structuur aanbrengen. Het land zal dus wel op zijn kop staan.

Na het telefoongesprek met het enige hotel van Tuvalu proberen we contact te leggen met Timeless Tuvalu– het toeristenbureau van het eiland. Zonde van de telefoonkosten. Foppe kennen ze niet. Er volgt een excuus dat we eerder hebben gehoord. ‘Ik heb de laatste weken niet veel naar de eilandradio geluisterd, sorry.’ Tuvalu heeft geen krant, vandaar.

Ton Koene kan ons wel helpen. Een Nederlander, inderdaad. Bivakkeerde als fotograaf een week in Fongafale, de hoofdstad van Tuvalu. Deed dat om een reportage over de toekomst van de archipel te maken. Nu de zeespiegel stijgt, kunnen de eilanden – maximaal 4,5 meter boven zeeniveau – wel eens verworden tot het Atlantis van de moderne tijd.

Volgens Koene gebeurt er niet veel op Tuvalu. ‘Ik heb niemand ook maar enige vorm van fysieke arbeid zien verrichten. Zelfs als je ze groet, steken ze hun hand nog niet omhoog. Ze doen alleen hun oogleden omhoog en omlaag.’ Totdat de zon begint te zakken in de zee en de hitte wegtrekt. ‘Dan zie je ze wel voetballen. Tuvalu heeft één voetbalveld, pal naast het vliegveld. Daar wordt vrij veel gespeeld.’

Paul Driessen heeft het ook gezien, dat voetbalveld naast de landingsbaan. Hij is de initiator achter de stichting de Vrienden van Tuvalu, één van de mannen die De Haan strikte voor het bondscoachschap. ‘In Tuvalu is gewoon echt heel weinig te doen. En dus gaan de mensen voetballen, het is vrijetijdsbesteding nummer één. De competitie hier bestaat uit clubs die de verschillende eilanden van Tuvalu vertegenwoordigen. Een gevoel van nationale trots bestaat niet echt, ze zijn vooral trots op hun eigen eiland, hun eigen identiteit. Het komt daarom ook zelden voor dat een speler van club verwisselt.’

We leggen opnieuw contact met Tuvalu. Via het toeristenbureau komen we uiteindelijk aan een telefoonnummer van het Nationaal Olympisch Comité. Ja, Tuvalu nam deel aan de Spelen van Peking. De vlaggendrager? Gewichtheffer Logona Esau natuurlijk. En atlete Asenate Manoa liep een nationaal record op de 100 meter sprint (14,05 seconden). Hadden die trainingen op de landingsbaan toch nut gehad.

Na verschillende mislukte pogingen neemt Taape Morikao uiteindelijk de telefoon op. Hij is de penningmeester van het NOC. Morikao reageert in eerste instantie een beetje nors. Totdat we de naam van die Friese trainer laten vallen. ‘Ah, de nieuwe voetbalcoach.’ Het nieuws over de komst van De Haan heeft de archipel dus wel degelijk bereikt. ‘Ik heb het gehoord. Nee, niet via de eilandradio. Paulson Panapa, de voorzitter van de voetbalbond, heeft het mij verteld. Fantastisch nieuws.’

Morikao verhaalt enthousiast over de mogelijkheden die het Nederlandse bezoek met zich meebrengt. Hij noemt het een enorme stap voorwaarts voor het voetbalgekke land. De Haan kan spelers en trainers opleiden, de voetbalbond herorganiseren.

Tot slot vertelt ook hij over het enige voetbalveld van het land. Dat kan wel een opknapbeurt gebruiken. Morikao: ‘Nu mogen we er niet altijd op, omdat het anders te zwaar beschadigd wordt. En dus voetballen we veel op de landingsbaan. Niet goed voor de knieën. Maar daarom niet minder leuk.’