Een man in trainingspak gooit zijn sporttas in de hoek van de gang, ontvetert rustig zijn schoenen en verruilt ze voor pantoffels. Sloffend loopt hij door naar de kamer. Hij geeft een aai over de kop van zijn Labrador retriever en herhaalt dit bij een kirrende baby in de box.
“Hoe is het, schat?”, klinkt het vanachter de muur van de L-vormige woonkamer. Het is zijn vrouw. Haar toon houdt het midden tussen bezorgdheid en nieuwsgierigheid.

“Wel oké. En hoe was het hier?”, antwoordt de man opgewekt.
“Prima. Maar vertel. Hoe is het gegaan?”
“Mwoah. We zijn gedegradeerd. Had beter gekund dus. Hoewel het wel gezellig was op De Vijverberg. Mooi publiek daar.”
“Gedegradeerd? Maar Platje deed mee, jij deed mee….. Hoe kan dat nou?”
“Eigen goal gemaakt, ergens diep in blessuretijd. Terechte blessuretijd trouwens. Ik had daarvoor al een paar overtredingen gemaakt. En dan komt er wat tijd bij, hè?”

“Hoeveel is het geworden dan?”
“Twee twee. Niet eens verloren dus. Had nog stukken erger gekund natuurlijk. We hebben ons best gedaan, maar het mocht niet zo zijn. Denk ik. Eten we spinazie vanavond?
“Maar een gelijkspel was toch genoeg?”
“Hmja…nou…nee dus. Roda heeft gewonnen in de Kuip. Spinazie met een slavink?”
“Jemig, Gerry, wat een ellende. Je hebt wel een slavink verdiend vanavond. Yme Kuiper heeft ook nog voor je gebeld trouwens. Wie is dat?”

Twee jaar later zit de carrière van Gerry Koning bij Heerenveen er op. In zijn eerste seizoen was hij voornamelijk bankzitter, vaste stand-in voor Daryl Janmaat. En ook dit seizoen leek dat zijn lot, maar Gerry Koning is een flink aantal wedstrijden de vaste rechtsback van Heerenveen geweest. En dat is lang niet gek voor een speler die onbedoeld en ongelukkig zorgde voor de degradatie van zijn vorige werkgever.

Gerry Koning stond tussen de lijnen op het moment dat betere voetballers op de bank of, nog erger, tussen de spelersvrouwen zaten. Roorda, Dost, Janmaat, Djuricic en al die anderen. Stuk voor stuk spelers met meer talent, maar allen missen zij de professionaliteit van de Volendammer. Koning cijferde zichzelf met alle liefde weg, nam zonder morren plaats op de bank en was bereid programmaboekjes te verkopen wanneer hij geblesseerd was. Om toch nog iets te kunnen betekenen voor de club.

De grootste pech van Gerry schuilde in de timing. Hij werd aangetrokken in de nasleep van succes en aan de vooravond van een teleurstellend seizoen waarin de verwachtingen hoog lagen. Gerry Koning was niet de klinkende naam waar iedereen op hoopte en is daardoor het boegbeeld geworden van een mislukt transferbeleid. Tel daarbij op dat hij dit seizoen een basisplaats wist te veroveren in een periode waarin Heerenveen bedroevend voetbal liet zien en de resultaten vaak achterbleven bij de verwachtingen. Dan zit het je niet mee.

En toch kan ik me niet voorstellen dat het Gerry iets uitmaakt. Hij heeft wel mooi in het eerste van Heerenveen gespeeld en deed zijn werk naar behoren. Niet briljant, maar met het gebruikelijke onopvallende nut wat een rechtsback van een subtopper typeert. Gerry Koning is de anonieme back die zelfs getooid in Heerenveenshirt midden op de Koemarkt op zaterdagmiddag ongestoord een balletje hoog kan houden. Hij hoeft de handtekeningenjagers niet van zich af te slaan.

Gerry Koning. Ik kan er niet kwaad op worden. Niemand, denk ik. Hij is de ideale man, schoonzoon, buurman en collega. Maar hij zal nooit je favoriete speler, baas of aanvoerder worden. Hij heeft het niet in zich. Een avondje triviant met hem spelen lijkt me stukken leuker dan vanaf de tribune naar hem te moeten kijken. Niets ten nadele van de voetballer Gerry, maar als mens heb ik hem hoger zitten. En dat is voor een voetballer een weinig gelukkig gegeven.

Na de zomer begint Gerry Koning aan zijn vierde voetballeven bij Volendam. Hij zal zich er thuis en welkom voelen. Zo gaat dat met Volendammers: ze blijven het altijd. Hopelijk zal Gerry heel Volendam vertellen over de fijne mensen bij Heerenveen, de gastvrijheid van de Friezen en de sportieve successen. Maar ik vrees dat Gerry Heerenveen net zo zeer gaat missen als dat wij ons Gerry Koning over drie jaar kunnen herinneren. Nauwelijks.

R.W.