En zo zit de winterstop er alweer op. Jammer. Ik ben gek op de winterstop en dit jaar meer dan ooit. Naast het feit dat het bijna mensonterend is om onder Arctische omstandigheden op een betonnen tribune in een winderig stadion plaats te nemen, was ik wel een beetje klaar met het voetbal. Ik heb dat soms. Dan is de lol er wat af.

Het vorige seizoen van Heerenveen vond ik een tenenkrommende wanvertoning, tussendoor was er een WK en gedurende het hele kalenderjaar heb ik mijzelf een overdosis Eredivisie Live toegediend. Het was ook niet zo gek dat ik er klaar mee was. Het was gewoon even genoeg geweest. Ik heb de jaaroverzichten wegens een combinatie van desinteresse en een lichtelijk overdreven trauma niet eens gezien. Eigenlijk is dat best raar, want ik ben gek op voetbal, kijk op tv naar alles wat rolt en teletekst wordt pas interessant vanaf pagina 800.

De winterstop is de periode om niet naar voetbal te kijken, maar om er over te praten. En dat doe ik graag. Met name op verplichte feestjes, partijen en verjaardagen oreer ik een eind de lucht in over voetbal. Geen veiliger onderwerp dan voetbal. In het ergste geval sta je naast iemand waarvan je vooraf al weet dat je er niets mee hebt en dat dat ook nooit gaat gebeuren. Roep één keer ‘Goh, die Huntelaar, hè?’ en je bent klaar. Gespreksonderwerp is vastgesteld op voetbal en valt niet meer te wijzigen.

Zo was ik laatst met mijn vriendin mee naar een verjaardag in Groningen. Voor haar een uitje, voor mij een moetje. Daar kwam nog bij dat het op zondagmiddag was en ik gewoon voetbal wilde kijken. Ik kende niemand op het feestje en zat wat sullig om me heen te kijken. Na anderhalf uur vriendelijk glimlachen was ik een halve kilo kaas in blokjes verder. Toen stapte er nog iemand binnen en ik had ‘m gelijk in de smiezen: die hoort hier ook niet.

Ik heb er een half uur over gedaan om voldoende moed te verzamelen om hem aan te spreken en een goede openingszin te bedenken. Ik gokte op de volgende: ‘Kut hè, dat ze hier geen Eredivisie Live aan hebben staan?’ En zo was de ban gebroken. Samen hebben we nog een uur of twee alle ins en outs van het voetbalwereldje met elkaar doorgesproken. Tot het moment dat mijn vriendin bij me kwam om te vertellen dat we naar huis gingen. ‘Ja, dáááág! Zit ik hier net lekker….. Heb ik ook eindelijk iemand gevonden om mee te praten en…..’ Mooie feestjes!

Maar omdat ik in de provincie Groningen woon en omringd ben door groen-witte fanatici, moet ik altijd wel enigszins op mijn hoede zijn tijdens gesprekken over voetbal. Mijn seizoenkaart bewaar ik al achter mijn bonuskaart in mijn portemonnee, voor het geval dat de caissière of barkeeper er een glimp van op zou vangen. Maar zeker op feestjes waar alcohol geschonken wordt is het uitkijken geblazen. De mensen die mij kennen gedogen mijn Heerenveenhart nog net, maar op menig feestje word ik gemeden, beschimpt, bespuugd, bekogeld, weggehoond, uitgelachen of nog erger: niet meer uitgenodigd.

Tot voor kort had ik de resultaten aan mijn zijde, maar dat is op dit moment ook niet een denderend argumenten om Groningensupporters mee om de oren te slaan. Een verwijzing naar alle voorgaande jaren waarin Heerenveen aan het langste eind trok, wordt weggewuifd als ‘niet ter zaken doende geschiedenis’. Op dit moment luister ik geamuseerd ieder weekend naar verhalen over het komende kampioenschap van FC Groningen. Ze zullen mij meenemen naar de huldiging op de Grote Markt, waar ik gehuld in Heerenveentrainingspak aan een Heerenveensjaal opgeknoopt zal worden aan de Martinitoren, terwijl volwassen mannen mij met groen Bengaals vuur bestoken.

Ik hoor het allemaal lachend aan en wijs op de laatste drie thuiswedstrijden van Heerenveen. Vijftien doelpunten voor en twee tegen. We zullen het gaan zien op dertig januari. Misschien is het maar jammer dat er een winterstop tussen heeft moeten zitten.

R.W.