Igor Djuric was afgelopen dinsdag de man van de wedstrijd in het bekerduel van het belofteteam van sc Heerenveen tegen Sparta Rotterdam. De 25-jarige Servische verdediger scoorde de openingstreffer in het met 1-3 gewonnen duel, waarin hij vanwege twee gele kaarten het einde niet haalde. 'Ik verlengde de bal maar een beetje met het hoofd. Maar het is mooi dat ik die treffer op mijn naam heb gekregen'.

Minder mooi was de rode kaart die Djuric kreeg. Zijn eerste in Friese dienst. 'De eerste gele kaart kreeg ik voor protesteren. De tweede was volgens de scheidsrechter een optelsom van een aantal overtredingen', vertelt de Serviër berustend en uiterlijk onbewogen. ,'Natuurlijk was ik boos, maar je moet je erbij neerleggen. Het is een ervaring die je meeneemt naar de volgende wedstrijden.'

De meeste Heerenveen-watchers zullen zijn naam wel kennen, maar het gezicht van de vriendelijke reus (1.92) uit Servië zal voor velen een groot vraagteken zijn. Met uitzondering van de fans die wel eens een training bezoeken. De Servische verdediger staat al ruim zestien maanden onder contract bij de Friese club, maar heeft tot dusverre slechts één wedstrijd mogen opdraven in de hoofdmacht van Heerenveen.

Het begon nog zo mooi. Djuric mag onder de toenmalige trainer Trond Sollied de laatste negentien minuten meedoen in het duel om de Johan Cruijffschaal tegen AZ. Een historische wedstrijd voor de Friese club, die met 5-1 wordt verloren, en in zekere zin ook voor de Serviër.  Ik zat nog maar zeven dagen bij de ploeg en alles was nieuw voor me. En elke kans die AZ kreeg vloog er in.

Djuric weet het zich nog haarfijn te herinneren. Niet zo vreemd, want het zijn z’n enige speelminuten in de hoofdmacht. Bij Vojvodina Novi Sad speelde hij in vijf seizoenen voor zijn komst naar Heerenveen 96 wedstrijden in de hoofdmacht. Nu, bijna anderhalf jaar later staat de teller op één, terwijl hij vier keer uitkwam voor het nationale team. 'Het is soms best wel moeilijk. Maar ik moet doorgaan en beter worden. Elke dag weer. En ik heb nog steeds geduld.'

In dat opzicht is Djuric een voorbeeldige prof. Hij heeft de hoop om in de Nederlandse competitie te mogen debuteren nog niet opgegeven. 'Het is net als het echte leven: daar heb je ook te maken met tegenslagen. Maar ik moet gefocust blijven. Fit blijven, hard werken en het beste geven. Dan hoop ik een kans te krijgen.' Heerenveen heeft dit seizoen echter al in een vroeg stadium aangegeven dat hij in de winterstop mag omkijken naar een andere club.

'Daar houd ik me op dit moment niet mee bezig. Het enige dat telt is Heerenveen en wat daarna komt zien we wel.' Ondanks de vrij uitzichtloze situatie blijft Djuric strijdbaar, maar er is in zekere zin toch ook sprake van berusting. Toch heeft hij het goed naar de zin in Fryslân. 'Vorig jaar zat ik hier alleen. Nu zijn mijn vrouw en zoon bij me. Het voelt beter als je gezin in de buurt is. Elke man weet hoe dat voelt. Ik ben gelukkig.'

Bovendien was het vorig seizoen bij de club onrustig door de trainerswisselingen en de mindere prestaties. 'Het is nu veel stabieler en de groep is een eenheid. Heerenveen heeft veel goede spelers. Het hangt van kleine dingetjes af of je in de basis staat of op de tribune moet plaatsnemen', weet de Serviër. 'Elke speler wil voetballen. Het is leuk en het is je beroep. Dan wil je dat ook doen.'

Want de liefde voor het voetbal zit diep. Heel diep. 'Als ik een week niet kan voetballen, dan word ik gek. Dat zit in mijn bloed. In de winter- en zomerstop ben ik vaak niet te genieten.' Daarom is het ook zo moeilijk te rijmen dat hij vrede heeft met de situatie, zoals die nu is. 'Ik ben hier gekomen om te laten zien dat ik goed kan voetballen. Dat is tot op heden nog niet gelukt en daar leg ik me nog niet bij neer.'

Want Djuric wil zich ook dolgraag eens in het Abe Lenstrastadion laten zien. Daar heeft hij tot dusverre twee keer met het belofteteam gespeeld en kreeg hij als wisselspeler een gele kaart in het Europa Leagueduel tegen PAOK Saloniki. Een curieus moment. 'Ik hield de bal vast, want ik wilde wat tijdrekken om het team te helpen', zegt de Serviër, die nog niet zoveel mooie momenten beleefde. Hoewel. 'Als Heerenveen wint, dan voelt het goed bij mij.'