Of ik zin heb om mee te gaan naar Heerenveen – Eupen? Wie? Eupen, juist ja. En waar spelen die? Buitenpost? Oefenwedstrijdje of zo? Ah ok, nou ja. Laat maar hangen, geen tijd voor. Had er ook niet op gerekend. Komt niet zo goed uit nu. Straks het slot van de tijdrit in de Tour nog en we moeten ons kind zo ook nog even showen bij mijn ouders. Drie weken op vakantie geweest en zo hè, dan weet je het wel. Drukte dus. Volgende week Mallorca thuis? Cool, ben ik bij!

Bovenstaande was mijn bijdrage in een dialoog met mijn zwager. We kwamen even spontaan op visite. Het wordt leuk gevonden wanneer je uit het niets met een gevulde Maxi-Cosi onder je arm een huiskamer binnenstapt. Even bijkletsen over baby’s en andere hoofdzaken. En hoewel ik het op alle fronten prima met mijn zwager kan vinden, is voetbal toch ons grootste raakvlak. Heerenveen in het bijzonder. En hier liet ik het toch even flink afweten. Ik had geen idee van een oefenwedstrijd.

Sterker nog, de volledige voorbereiding van Heerenveen is feitelijk aan me voorbijgegaan. En ik had er nog wel zoveel zin in. Lekker op een zomeravond ergens in een Friese polder, vanachter een reclamebord van dorpsslager Dantuma met een biertje in de hand kijken naar de nieuwe aanwinsten in het wit en blauw. Het nieuwe seizoen had van mij in mei al wel mogen beginnen. Maar het liep allemaal een beetje anders.

Allereerst is begin juni onze zoon geboren. Onze eerste, dus een hele belevenis. Een lange belevenis ook, want al weken van tevoren neemt de spanning toe en worden er weinig andere onderwerpen aangesneden dan bevallingen, ontsluitingen, kraamzorg, en persweeën. En het gekke was, ik vond het niet erg. Je gaat er volledig in op en de belevingswereld bevindt zich slechts sporadisch buiten het zwangerheidscircus.

En nu dus een zoon. Kon nog net zo voor het WK. Kwam goed uit ook, want tijdens het kerstfeest van het vorige jaar heb ik in een overmoedige, niet van alcohol gespeende bui, geroepen dat mijn zoon ging meemaken dat Nederland wereldkampioen zou gaan worden door een doelpunt van Robin van Persie in de finale. Voor alle duidelijkheid, we wisten het geslacht van het kind nog niet.

Lang heb ik meegedaan om de prijzen van al mijn in één zin geformuleerde voorspellingen, maar van Persie bleek minder betrouwbaar dan mijn eigen kind. Dat is in ieder geval een goed voorteken. Maar ook Van Persie en kornuiten hebben een groot deel van mijn tijd opgeslurpt deze zomer. Ik heb alle vierenzestig wedstrijden gezien. Thuis op de bank of op de achtergrond van de laptop draaiend onder werktijd.

Het waren vier mooie weken met de logische tweejaarlijkse, oranjekater aan het einde. Terecht verloren, natuurlijk. Maar desalniettemin een bittere finale. Bijzonder prettige bijkomstigheid was dat ik daags na de finale, de dag van nationaal chagrijn en ontluistering, mijn verjaardag moest vieren. Vanzelfsprekend werd het de meest succesvolle, sfeervolle, uitbundige verjaardag aller tijden.

Gelukkig rolden we vanuit het WK moeiteloos door in het glooiende gedeelte van de Tour de France. Mijn vakantie was inmiddels begonnen en ik heb tot verbijstering van velen iedere etappe vanuit een oncomfortabele stoel in ons vakantiehuisje gevolgd, geanalyseerd en becommentarieerd. Buiten was het achtentwintig graden, binnen mocht je daar gerust nog vijf à zes graden bij optellen. Ik was een bezienswaardig op het terrein. Puffend en zwetend stonden de omwonenden vanachter de goede kant van het raam te kijken hoe ik opveerde bij iedere demarrage. Het waren zware weken. Maanden.

En nu moet ik me dus gaan richten op het nieuwe voetbalseizoen. Het is nog niet eens begonnen en ik loop al achter. Maar ik ben er bij tegen Mallorca in het kader van ‘beter laat dan nooit’. Na maanden van geestelijke en fysieke afwezigheid dring ik het Friese Haagje weer binnen. Positiever en optimistischer dan ooit!

Ohja, onze zoon heeft de naam Tieme gekregen. Pompeblêdenbloed kruipt zelfs in blauw-, oranje- en geelgekleurde tijden waar het niet gaan kan…

R.W.