De een draaft negentig minuten lang als een atletische struisvogel naar voren. Een ander denkt aanvallers af te schrikken met een angstaanjagende kale kop. De verdediging van Heerenveen is het lachertje van de eredivisie. Henk Timmer denkt dat het misschien wel aan hem ligt.

Hij is toch de man die de boel neer moet zetten achterin. Maar de samenwerking wil niet vlotten. Rode kaart erbij en je weet hoe dat gaat. De verslaggever vraagt of het horror was geweest voor zijn doel. 'Ja', zegt een verslagen Timmer. Tijdens het vraaggesprek denkt hij aan zijn modezaak. Samen met Marianne de collectie aanvullen. Kopje koffie erbij en de catalogus van Hugo Boss doorbladeren. Terwijl hij uitlegt over zwabberballen vraagt hij zich af waarom hij in godsnaam weer is gaan voetballen.

Was het Johan Derksen die hem de laatste vijf jaar dagelijks pestte in zijn amateuristische videocolumns? Wilde hij wraak nemen op de snor? Of was het zijn lullige afscheid. Zo’n mooie loopbaan verdient een beter einde dan bij een gevallen topclub weg te worden weggestuurd. Misschien wilde hij Heerenveen gewoon helpen. Hoe dan ook, hij deed het. Terugkeren onder de lat.

Tegen Heerenveen kon Henk geen nee zeggen. Hij droomde van een mooi afscheid. Hij hoorde van de interesse en zag in Heerenveen een perfect podium voor dat afscheid. Hij zag het voor zich: nog één keer vlammen in het doel. De verdediging goed neerzetten en dan misschien via de play-offs Europa in. Dát is afscheid nemen.

Hij kijkt daar nu wel anders tegenaan. De realiteit na Roda JC: Henk Timmer met zijn hand in zijn nek, zijn hand aan zijn mond. Zijn tong gaat heen en weer en hij zegt blij te zijn dat er ‘maar’ vier in zijn gevallen. Hij staat er verloren bij.

Het kan niet anders of hij heeft spijt. Heerenveen is een grijze middenmotor en Henk is onderdeel van het lachertje van de eredivisie: de verdediging van Heerenveen. Henk Timmer verlangt dagelijks terug naar koffie en Hugo Boss brochures. Het verlangen naar een mooi afscheid is niet meer realistisch voor hem.

'Misschien ligt het wel aan mij', jokte Henk tegen de NOS. Want natuurlijk ligt het niet aan hem. Het ligt aan de totale achterhoede. Aan die idiote kaalkop. Aan die beperkte aanvoerder. Aan die rare struisvogel. Aan een bestuur dat in Igor Djuric de nieuwe rots in de branding zag. Henk kan het niet helpen.

Henk Timmers keuze om bij Heerenveen het seizoen af te maken illustreert het verdriet van een keeper die zijn hoogtepunten is misgelopen. Hij zat op de bank toen Feyenoord de UEFA Cup veroverde, en verloor in de laatste minuut van Sporting Lissabon toen AZ een prijs had kunnen pakken. Terug bij Feyenoord belandde hij bij een topclub in verval. Hij wilde afsluiten met een WK. Maar geen club wilde Timmer, en hij loopt het WK mis.

Nu zwaait hij af in de horror van Heerenveen. Misschien met een elfde plaats. Straks is Vandenbussche weer fit. Zul je zien dat hij nog op de bank belandt ook.

R.F.