Of het Friese volkslied gespeeld moet blijven worden bij thuiswedstrijden van Heerenveen? Ik moest even een paar keer kijken om zeker te weten of het echt in de poll stond. Het stond er en ik heb gestemd. Niet om voor een meerderheid te zorgen, maar puur om te kijken of er mensen waren die het niet met mee eens zijn.

Natuurlijk was ik voorstander van het behoud van het volkslied. Sommige gebruiken mag je niet aan tornen en sommige tradities moeten in stand gehouden worden. Het Friese volkslied valt in beide categorieën. En hoewel het volkslied me niet meer zo raakt als in het begin, kan ik me geen wedstrijd voorstellen dat het er niet is.

In de eerste jaren van mijn seizoenkaart had ik het kippenvel tot aan de binnenkant van mijn schedel staan. Zelf ging ik iets zachter meezingen of zelfs neuriën zodat ik het geluid goed op me in kon laten werken. Genieten met alleen maar hoofdletters, met het mannenkoor onder leiding van Foppe als magisch hoogtepunt. Sindsdien verschijnt het kippenvel minder snel, maar zing ik zelf harder mee dan ooit.

Is trouwens nog een lastige opgave om goed mee te zingen met het Friese volkslied. Volgens mij is het volledig afhankelijk van de ‘voorspelers’. De ene keer zit ik achteloos drie octaven hoger te zingen dan andere keren. En tegen het einde moet je dat bekopen. ‘Dyn âlde eare’ komt eruit alsof ik een pre-puberende twaalfjarige jongen ben met een flinke baard in de keel. Ik ben op mijn best met bromstem, de bariton van zuid.

Het volkslied moet dus blijven. Natuurlijk! Prachtige traditie! Voetbal is het grootste conservatieve bolwerk ter wereld. Alles wat ooit was, moet blijven en alles wat anders is, wekt argwaan. Kijk maar naar de perikelen binnen het bestuur waar nu al 3 jaar gesteggeld wordt over op welke voet we verder gaan. De oude of de nieuwe. Waarschijnlijk zal het de oude worden. Ik vind het prima. Ik ben gek op tradities.

Een avondje voetbal is voor mij sowieso een aaneenschakeling van tradities en routines. Tien jaar lang ga ik al met mijn vader naar het voetbal en tien jaar lang lijken de uren rond een wedstrijd er hetzelfde uit te zien. Het begint met het avondeten. Ik schuif altijd aan bij mijn ouders om daar eindelijk weer eens een fatsoenlijke maaltijd binnen te krijgen. Tijdens het eten vraagt mijn vader tussen gehaktbal en sperziebonen door of we nu om half acht of kwart voor acht spelen. We spelen al een paar seizoenen niet meer om half acht, maar ik houd me netjes en geef beschaafd antwoord: ‘Volgens mij om half acht, pap…’

Na het eten gaan de sjaals vast om de nek, zien we een stukje Duits of Nederlands voetbal op televisie met de jas al aan en wachten we op een toeterende zwager/schoonzoon met bijbehorende vader. Eenmaal onderweg begint het voorspellen. Ik roep standaard absurde scores. Vijf–één. Nul- zes. Ik dek me in voor mijn ongelijk, want dat heb ik dan toch al. De vaders winnen deze competitie meestal. Het zal de ervaring zijn.

Dan het parkeren van de auto. We hebben een eigen plekje. Tenminste, dat vinden we zelf. Wanneer blijkt dat iemand zo brutaal is geweest om langs hetzelfde stukje stoeprand te parkeren begint het gemopper. Een slecht voorteken, te laat weggegaan, alles vol. Dat soort zinloos gezever. De tien minuten durende wandeling naar het stadion wordt aangegrepen om zo cynisch mogelijk de selectie te evalueren en ideale uitslagen voor andere wedstrijden te bedenken. Scorebordprognostiek, heerlijk.

Eenmaal bij de poorten van het stadion sta ik voor twee problemen. Wat is de snelste rij en wat gaat mijn seizoenkaart doen? Het eerste probleem is snel opgelost, want ik heb genoeg supermarktervaring om de beste rij te kunnen kiezen. Het probleem met de seizoenkaart is hardnekkiger. Al twee seizoenen pakt de scanner mijn barcode niet meer. Ik slinger mijn kaart veertien keer voor de scanner langs, steek hem acht keer in de kaartleesgleuf en met een beetje geluk mag ik dan doorlopen. De woedende blikken en verzuchtende verwensingen achter me laat ik voor wat ze zijn.

Dwars door het Funplaza, of hoe het ook maar heet, loop ik door richting mijn tribune. Hoe ze bij de naam Fun Plaza komen, is mij een raadsel. Het is het plaatselijke Sodom en Gomorra, als je het mij vraagt. Iedereen staat er stil, bij voorkeur in het gangpad. Iedereen knoeit met koffie en bier. Iedereen moet op hetzelfde moment muntjes halen als ik. Wanneer ik me dan een weg gebaand heb door de penetrante stank van augurken, uien en piccalilly ben ik eindelijk bij de koffie. Koffie is standaard, niet in de laatste plaats om onze zakken er te vullen met gratis gevulde koeken. Schoonzoon/zwager en bijbehorende vader zijn dan de tribune al op.

En dat is ook onze volgende stop. Rechtstreeks door naar de vaste plekken. Je groet de buren wier namen je niet kent, lacht wat, moppert wat, schudt en knikt wat en dan kan het feest beginnen. Het Friese aftellen is begonnen en we gaan staan. Na een reeks routines is het tijd voor de allermooiste traditie. Frysk bloed tsjoch op!

R.W.