We hebben een probleem. Kon er ook nog wel weer bij. Naast het feit dat we organisatorisch niet gestroomlijnd door het seizoen gaan, een even bedenkelijke als riskante positie op de ranglijst bekleden en al in tijden geen aantrekkelijk voetbal laten zien. We hebben nu namelijk ook nog een keepersprobleem. Het houdt een beetje het midden tussen een luxeprobleem en een kwaliteitsprobleem.

Volgens het communistische gedachtegoed profileert Heerenveen juist uitstekend. Liever zeshonderd Lada’s dan 1 Mercedes. En zo hebben wij maar liefst zes keepers. Kwantiteit gaat immers voor kwaliteit. En over de kwaliteit het huidige halve dozijn keepers valt te twisten. Eenieder heeft zijn verhaal, beperkingen, kwaliteiten en geschiedenis.

Allereerst Kenny Steppe. Gehaald als vervanger van Vandenbussche, bewierookt als natuurlijk opvolger van fenomeen Van der Sar. Hem werden in ieder geval dezelfde kwaliteiten toegedicht. Ik heb Steppe misschien twee keer zien spelen. Dat is een gokje, want ik weet het gewoon echt niet meer. Hij heeft blijkbaar geen onuitwisbare indruk op mijn gemaakt.

Tegenwoordig is het enige nieuws dat je nog meekrijgt van Steppe dat hij wederom geopereerd is, denkt aan terugkeren en weer een nieuwe blessure heeft opgelopen. Hij en Geert Arend Roorda zorgen er in ieder geval voor dat de medische staf flink aan zijn trekken en uren komt. Oefening baart kunst, hopen we dan maar.

Agil Etemadi kan ik maar weinig van zeggen. Dat zegt ook wel wat. Ik meen me te herinneren dat hij hals over kop teruggekeerd was naar Iran na een onsuccesvolle periode bij Emmen. Klopt dus niet. Hij schijnt er nu wel weer naar toe te kunnen. Gaat u maar. Ik heb niks tegen Etemadi, maar als hij echt goed genoeg was, hadden we dat al kunnen zien.

Afgelopen zomer werd Lejsal uit Tsjechië gehaald. Gehuurd voor een jaartje. De eerste paar wedstrijden was ik toch behoorlijk onder de indruk. Toen zag ik tegentreffers nog als toevalligheden en waren verliespartijen hoofdzakelijk een kwestie van pech. En ik vond Lejsal een prachtige keeper. Ik had het mis. Op meerdere fronten.

Ik zei het nog tegen mijn vader, naast me op de tribune: ‘We hebben eindelijk weer een echte keeper!’. En het is ook geen slechte keeper. Hij verbaast me nog steeds met sterke reflexen die eigenlijk niet bij zijn lichaamsbouw passen. Stoicijns kijkend, te allen tijde. Maar blijkbaar niet de beste van de klas. Martin werd door Comeback Kid Brian weer naar de bank verwezen. Stoïcijns kijken naar het dak van de dug-out dan maar.

Op Vandenbussche kan ik nog steeds geen pijl trekken. In vorm fantastisch, uit vorm verschrikkelijk. Iedere keer wanneer Brian zijn basisplek verloor, haalde ik mijn schouders op: het zal wel. En na een tijdje ging ik hem toch weer missen. Zo slecht was ‘ie dus eigenlijk niet. Maar nu is ook Brian geblesseerd. Net als drie van zijn vier voorgangers in dit verhaal. Ongelooflijk. Oefening baart toch niet zoveel kunst. Wat te doen, wat te doen? Je plukt een onervaren keeper van Skoatterwâld om een zwalkend elftal te behoeden voor meer tegengoals.

Diederik Bangma dus, koosnaam Dida. Of het een compliment is om vergeleken te worden met de scheefgeschoren volleyballer in het doel van A.C. Milan is twijfelachtig. Laat Diederik ook alsjeblieft nooit Dida achterop zijn shirt strijken, verschrikkelijk. Ik heb er al moeite mee dat de aanvoerder van Feyenoord als ‘Gio’ door het leven gaat. Gewoon Bangma, goed genoeg. Keeper van het tweede elftal van Heerenveen. En dat moet hij nog maar mooi even blijven doen.

Los van het feit dat ik het voor mijn club niet verstandig acht om zo’n jonge kerel voor de leeuwen te gooien, zou ik het vooral oneerlijk vinden ten opzichte van Diederik. Er valt weinig voor hem te winnen. Gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt. Ook de kersverse nieuwe keeper van Heerenveen laat liever de stront over zich heenkomen dan dat hij het bij Diederik ziet gebeuren.

Een dubbel amicaal gebaar dus van Henk Timmer. En passant laat hij ons weten dat, als hij dan toch een club moest kiezen om uit de brand te helpen, Heerenveen de enige optie was. Uit zijn woorden maak ik op dat Heerenveen blij moet zijn dat dit doelverdedigende godsgeschenk speciaal voor ons vanuit de hemel is neergedaald om ons wel eventjes een handje te helpen. We zitten toch in de problemen, nietwaar? En carpoolen met Marianne heeft er niets mee te maken.

We moeten dus maar wat blij zijn dat Ons Aller Henk juist onze zieltogende vereniging heeft uitgezocht om een paar wedstrijden parochiewerk te verrichten. Grootse klasse, ik heb vertrouwen in Henk. Een Heerenveenwaardige afsluiting dit seizoen is toch al als hopen op een godswonder. En Henk Timmer is dan een mooie eerste stap.

R.W.