In het dagelijks leven ben ik, behalve Heerenveensupporter en –volger, leraar op een basisschool. Ik geef les aan groep acht. Zestien beginnende pubers komen elke dag mijn lokaal binnenwandelen met de vreemde tegengestelde verwachtingen dat ze me zowel het leven zuur kunnen maken als iets van mij gaan leren. En dat maakt mijn werk minimaal boeiend.

Het onderwijs is elke dag anders. Dat was ooit de slogan om meer leraren te werven. Beetje simpel gesteld als je het mij vraagt, want ik ken niemand die dagelijks exact hetzelfde doet. En daarnaast, ook in beroepen die iedere dag wel vrijwel hetzelfde zijn, zijn uitdagingen te vinden. In mijn bijbaantjestijd deed ik hersendodende werkzaamheden, maar zocht altijd een manier om het zo leuk mogelijk te maken. En dus was het altijd anders.

Ik ben in ieder geval nooit in die slogan getuind, al was het alleen maar omdat ik voor die tijd mijn keuze al had gemaakt. Niet heel vroeg, zoals je sommige mensen ziet doen. Die weten vanaf het moment dat ze leerling zijn dat ze leraar willen worden. De Robert Maaskantjes van het onderwijs. Dan lijk ik meer op Dennis Bergkamp. Heel hard roepen dat het je niets lijkt om voor de groep te staan en dan toch doen. Daar houden ook alle overeenkomsten op, vrees ik. Hij werkt bij Ajax en ik op een dorpsschool.

Maar de professies trainer en leraar ontlopen elkaar niet eens zo veel. Voetballers zijn net kinderen. Ik probeer mijn leerlingen ieder jaar weer tot het maximale resultaat te sturen, de onderlinge samenwerking zo goed mogelijk te laten verlopen, de sfeer positief te maken en/of houden en me in te leven in de kinderen. Leg dit naast het takenpakket van een trainer en de verschillen zijn verwaarloosbaar. Sterker nog, menig trainer is niet in staat deze cruciale aspecten gelijktijdig te bewaken en beschikt dus niet over de juiste capaciteiten.

Er zijn talloze voorbeelden van trainers die het om één of andere reden ergens niet redden of gered hebben. Marco van Basten verwachtte van iedere speler dezelfde vaardigheden als die waar hij zelf als speler over beschikte. Met Fritz Korbach was het altijd lachen, maar voetbalde je sowieso onder de streep. Huub Stevens was weer te streng en intolerant en Maradonna is zelf nog een kind. Dichter bij huis was Sollied niet streng genoeg en Jan de Jonge wilde alleen maar hard werken.

Het is ook niet makkelijk om een goede combinatie van het goede te hebben. Wanneer ik mij in de klas alleen maar op sfeer zou richten zou het reuzegezellig zijn, maar was ik hofleverancier van de onderste regionen van het voortgezet onderwijs. Wanneer ik me alleen maar zou focussen op het resultaat, zouden ze me uitkotsen en hun werk met tegenzin doen. Als ik me voornamelijk bezig zou houden met samenwerking, zouden ze als individu niet kunnen functioneren. En als ik me niet in zou kunnen leven in hun belevingswereld, zou ik het sowieso geen dag volhouden. Wegen, bewegen en afwegen.

Iemand die volgens mij over alle benodigde vaardigheden beschikt, is Ron Jans. Was ooit een gepassioneerde leraar en is dat eigenlijk nog steeds. En laat dat nu net de man zijn die mijn favoriete club volgend jaar gaat trainen. Hij moet de selectie weer in het gareel krijgen, het weer als team laten functioneren en de lat op de juiste hoogte leggen.

Eventjes, tussen de realiteit door, heb ik gehoopt op Hiddink. Die hoop was gebaseerd op van Riemer van der Velde, die zijn lijntjes met en naar Hiddink heeft uitgegooid, maar te weinig lokaas had om Guus binnen te hengelen. Hiddink gaat zich bezighouden met Turkije en komt hooguit volgend jaar in het winterse trainingskamp in Belek even om het hoekje kijken. Hij gaat even over de boarding van het trainingsveld heen hangen, groet Ron Jans en loopt weer terug naar vrouw en cocktail. Ron Jans zwaait even terug en maakt zich weer druk over wat hij belangrijk vindt: mijn club.

Geen Hiddink dus, man van de wereld. Maar Ron Jans, man van de regio. Uitersten wellicht, maar tegelijk over één kam te scheren. Mannen met veel voetbalkennis en geweldige people-managers. En dat is de crux. Jans zal van Heerenveen weer een club moeten maken die sympathie en respect afdwingt in Nederland. Maar bovenal zal Jans moeten bouwen aan de mentale weerbaarheid van de selectie, die ongetwijfeld in de zomer een grondige vernieuwing zal ondergaan.

Jan Everse mag tot de zomer het pad gaan effenen voor Jans. En Jan vervult die rol nu al met verve, is eigenlijk een beetje hetzelfde type. Goran Popov moet op zijn tellen passen na de triljardste dekkingsfout, Gerald Sibon moet weer doen waar hij goed in is en Djuricic krijgt gewoon zijn kans. Iedereen mag fouten maken, zolang er maar maximale inzet wordt getoond. Aan mooiweervoetballers heeft Jan niets, wij ook niet en de Jupiler League al helemaal niet. Bikkelen dus. Kan Jans weer mooi op voortbouwen.

Als crisismanager doet Jan Everse het lang niet slecht. Waarschijnlijk heeft hij bij zijn aanstelling ingefluisterd gekregen maling te hebben aan reputaties, de spelers een spiegel voor te houden en waar nodig de botte bijl te hanteren. Slim gedaan van ons bestuur. Daarmee legt Everse het fundament voor een succesvolle periode onder Ron Jans, die zelf uit de wind blijft in de periode waarin belangrijke beslissingen genomen zullen moeten worden.

Twee maanden geleden was het voor mij ondenkbaar dat Jan Everse en Ron Jans Heerenveen uit het slop moesten trekken, maar nu klinkt het me als muziek in de oren. Jan Everse levert de groep prachtig af voor Jans. Jans zelf zal er volgend jaar uithalen wat erin zit. Dat is namelijk wat een leerkracht doet. En voetballers zijn net kinderen.

R.W.