Jan Everse is voor de rest van het seizoen trainer van Heerenveen. Nieuws dat schokte, verbaasde en verraste. En tegelijk ook weer helemaal niet. Jan Everse bij Heerenveen. Ja, het klinkt ook wel logisch.

Van de honderd Nederlanders zouden zeker negenennegentig Jan Everse voorbijlopen zonder hem te herkennen. Ik ook, waarschijnlijk. Even een korte blik. Is dat geen oud-leraar van me? Nee, maar toch een bekend gezicht. Hmm, nou ja, laat maar. Ik zou er ook geen minuut van wakker liggen.

En daarom past Jan Everse perfect in het plaatje van s.c. Heerenveen. Het is een knap staaltje imagobevestiging. We willen terug naar het beeld van de meest gemoedelijke club van Nederland. En hoe kan dat beter dan met het aantrekken van Jan met de pet, Jan Modaal, Jan Everse. Heerenveen gaat weer terug naar het imago waar een gemiddelde sjoelclub nog een puntje aan kan zuigen. En dat was wel nodig ook, want we moeten ook niet al teveel op een voetbalclub gaan lijken.

Vorige week zat Jan Everse nog vrolijk op de bank piepers te jassen en broccoli te wassen, terwijl Mr. T op de achtergrond een hypermoderne grilloven aan het aanprijzen was. Jan had zich al neergelegd bij het bestaan van amateurtrainer. Twee keer per week de plaatselijke keurslagers en ziekenbroeders trainen en zich verder om weinig anders druk maken dan het kiezen van het meest geschikte tijdstip om boodschappen te doen. Jan voelt zich nergens te groot voor.

En dan gaat de telefoon. Yme Kuiper aan de lijn. Hij vertelt Jan dat hij het seizoen af mag maken in Heerenveen. Mits geïnteresseerd natuurlijk. Yme belooft dat hij niet moeilijk zal doen over een bitterballetje meer of minder. Zo zuinig zijn ze in Heerenveen nou ook weer niet. En ja, die afkoopsom voor zijn huidige club wordt ook wel geregeld. RVVH schijnt daarin niet de moeilijkste te zijn. En Jan, het is maar voor drie en een halve maand. Moet kunnen toch? Dat er verder niemand wil, is bijzaak.

En zo heeft Heerenveen zijn derde trainer van het seizoen. Logica volgt onlogica in rap tempo op. Het spel van Goran Popov gelijk. Goran Popov, cultkoning van het irrationele. Uitlachen, toelachen; het houdt het midden tussen beide en wisselt elkaar razendsnel af. Popov komt er mee weg wanneer hij een over de doellijn rollende bal met links weg wil werken. Natuurlijk glijdt Verhoek de bal met Popov erbij over de lijn. Had ik ook gedaan. Iedereen schreeuwt moord en brand over de ‘aanslag’ van Verhoek, maar je hoort niemand over Popov. Hij komt ermee weg. Logisch.

Tijdens Heerenveen – Utrecht was het weer raak. Goran passeert zijn directe tegenstander op eigen helft, dribbelt langs een tweede, passeert een derde en heeft vrij baan. Het publiek veert op. En Popov? Popov speelt een zwaar onlogische crosspass naar een volslagen onbereikbare rechtsbuiten. Het kan niet, het heeft nooit gekund, maar Popov spot met logica. Goran Popov is de enige persoon ter wereld die een kleuterpuzzel op een verkeerde manier kan oplossen. Het blauwe rondje past prima door de rode driehoek. Let maar op!

De logica van Popov gaat de logica van Everse te boven. Jan gaf na het zien van de hoogtepunten van VVV – Heerenveen al aan wat de dieptepunten waren. Was niet lastig, maar toch. Je moet het maar zien. Jan beloofde verandering. De verdediging zou het gaan merken. En we hebben het gemerkt. Geen Koning, geen Dingsdag en zelfs geen Svec. Van de eerste twee valt het inmiddels te billijken. Niemand voelt zich zwakker zonder of sterker met ze.

Gerry Koning passeren is als voorbijlopen aan een tijdelijk opgeheven bushalte. Mooi dat ‘ie er staat, handig voor achter de hand, maar vooral niets mee doen. Dingsdag heeft tegen Utrecht aangetoond een geweldige vervanger te zijn voor de pitcher van de New York Yankees, maar op een voetbalveld niet tot zijn recht te komen. Gepasseerd. Sommige spelers gooien dan met modder. Dingsdag met frisdrank. Passeren, logisch verhaal.

Maar Svec passeren doet wenkbrauwen fronsen, is totaal onlogisch. Een voetballer zoals James Dyson hem ontworpen kon hebben: de ultieme stofzuiger. In plaats van Svec stond er Haglund, tegen VVV al ingevallen. Mijn blik viel direct op het Jason Oost-achtige touwtje in het haar. ‘Ah, gelukkig, we hebben er weer een net-niet-mooiweervoetballer bij. Precies wat we nodig hebben’. Dat is wat ik dacht en riep. Maar ik kon er niet verder naast zitten. Tegen VVV liet Haglund al zien te willen werken, ploeteren en zweten. Vandaar dat touwtje. Logisch.

En tegen Utrecht ging Haglund verder. In de tussentijd zal hij zich af hebben gevraagd waar hij is beland. Bij Brommapojkarna heerste de rust en gemoedelijkheid van een gesloten IKEA en in Heerenveen was het vanaf minuut één heksenketel. Dat is niet wat Elm, Edman en Allbäck hem over de telefoon hadden verteld. Maar Haglund liet zien uit welk hout een huidige Heerenveenspeler gesneden moet zijn: onverwoestbaar Zweeds hardhout. Met een touwtje erom.

Haglund heerste op het middenveld als Bradley en Bosvelt in hun beste dagen. En niet om hem nu direct vier kilometer de hemel in te prijzen, maar het is wel precies het type dat we nodig hebben. Voorop gaan in de strijd, aangevoerd door Jan Everse. Jan weet wat we nodig hebben en waar het aan schort. Haglund was slechts de eerste stap.

Want wie voetbal zo logisch benadert als Jan Everse, is geschikt. Kruis maar aan. ‘Voetbal is 90 minuten lang een probleem hebben. Wij willen scoren en de tegenstander wil dat voorkomen’. Logica van de bevroren grond die mijn Friese pessimisme doet ontdooien. Over degradatie maak ik me inmiddels geen zorgen meer. Daar zijn we eenvoudigweg te goed voor. Lijkt me logisch.

R.W.