Nummer zeventien en zevenentwintig. Ik heb ze op het werk eens in zwarte letters op geel A3-papier uitgeprint en opgehangen. Niet te dichtbij, maar realistisch ver weg. Na een minuut of vijf turen en staren kwam ik erachter dat alleen het voorste cijfer anders was. Het tweede getal was overduidelijk hetzelfde.

Blijkbaar zijn de ogen van Bak Nielsen en consorten dusdanig slecht dat de oogsterkte overeenkomt met het doelsaldo van Heerenveen. Het zou in ieder geval het hoge aantal eigenaardige terugspeelballen en dekkingsfouten verklaren. Wellicht hebben de spitsen er ook last van, want een percentage goals van 7% op alle doelpogingen is ook niet een prestatie om een efficiencydiploma voor uit te reiken. Rock bottom, de bodem van de put.

En efficiency is misschien wel het toverwoord in dezen. Het lijkt alsof er iets ontbreekt om net dat laatste beetje te geven en dus ook te krijgen. Er wordt gedraald, gedropen, gescholden, geschoven, verweten en gezeten. Maar het lijkt allemaal niet genoeg. Met de nadruk op líjkt. Want ongetwijfeld zal er achter de schermen hard gewerkt worden aan de wederopstanding van Heerenveen.

Maar wij supporters zien dat niet. We mogen en kunnen het niet zien. Wij zijn louter getuige van de wedstrijden en slechts een enkeling heeft de tijd en neemt de moeite om eens een training te bekijken. Wij zien niet wat er zich achter de schermen afspeelt. Op bestuurlijk niveau zullen de nodige harden woorden vallen en snode plannen gesmeed worden. Maar wij horen het niet.

De schuld van iedere verliespartij mag niet klakkeloos op het bordje van het bestuur gedropt worden. Er liggen individuele fouten van spelers en technische staf ten grondslag aan de onophoudelijk lijkende reeks nederlagen. De topman van Toyota heeft zelf ook niet het gaspedaal in zijn auto’s geschroefd. Verantwoordelijk is hij echter wel, net als Yme en consorten.

Waar gehakt wordt, vallen spaanders. Bij Toyota, bij Heerenveen. Maar waar gehakt wordt, moet niet nog harder teruggehakt worden. Yme-bashing is het nieuwe credo geworden en daarin gaan ‘we’ als supporters een stap te ver. Rock bottom. Een bezoekje aan Wikipedia leert dat bashing niets anders is dan een brute, ongegronde, bevooroordeelde aanval op een persoon, groep of ding.

En tot dat niveau wil en moet niemand zich verlagen. Zeker niet bij Heerenveen, waar men jarenlang voorop liep in de nuchterheidspolonaise. De rest van voetbalminnend Nederland achter ons aan. In Friesland raken we niet in paniek en komt alles altijd goed, olé olé. In Heerenveen bestaat geen crisis. Totdat het crisis is. En VVV heeft ons doen inzien dat het momenteel crisis is. Rock bottom.

De wedstrijd tegen VVV heb ik met tranen van wisselende betekenis bekeken. 02/02 wordt voor mij een nieuwe 9/11. Ik weet nog waar ik was…rock bottom.

R.W.