Op mijn bureau staat een foto van Julio Salinas. Of beter: een foto van de oud-spits van F.C. Barcelona en mij. Hij is genomen na een wedstrijd van F.C. Barcelona tegen Drachtster Boys, in de tijd dat de club van Koeman en Cruijff nog iedere zomer zijn kamp opsloeg in Nederland. Ergens begin jaren negentig, denk ik.

De foto is gemaakt na een weetikhoeveel-nul-overwinning van Barcelona. Ik weet niet meer wie er scoorden en wat het echte hoogtepunt van de wedstrijd was. Mijn persoonlijk hoogtepunt was in ieder geval Julio Salinas. En dan nog niet eens het feit dat ik met hem op de foto stond. Dat was bonus.

Nee, ik had Julio Salinas aangeraakt. Na een totaal mislukte actie bij de achterlijn wilde hij snel een corner nemen. En precies daar waar de bal over de achterlijn ging, zat ik, leunend tegen de reclameborden. Ik was al in de wolken door het aanraken van de wedstrijdbal. Rolde ‘m een stukje voor me uit, zodat hij makkelijk te pakken was. Vol verering keek ik naar Salinas en toen hij voorbij liep kon ik het niet laten: ik greep hem bij zijn kuit. Ik kreeg geen enkele reactie, maar ik had een nieuwe favoriete voetballer. Ik was elf.

Na de wedstrijd heb ik nog twee uur moeten wachten op de fotosessie. Ik sta lachend op de foto met Ronald Koeman, José Mari Bakero en Tonny Bruins Slot. Maar ik wilde op de foto met Julio Salinas. Het is gelukt. Hij bukte een beetje, sloeg zijn arm om me heen, lachte naar de flits en liep weer door. Hij was weg en ik in de wolken. Die foto heeft nog steeds een mooi plekje op mijn bureau. Julio en ik naast het pennenbakje: nostalgie.

Filip Djuricic heeft ook zo’n foto. Als zestienjarige mocht hij op de foto met Rio Ferdinand en Christiano Ronaldo. We hebben er lang naar mogen kijken op de frontpage van Feanonline. Een zestienjarig mannetje met twee van de grootste voetballers van het moment. Waarschijnlijk hangt de foto ergens boven zijn bed, naast het met AH-voetbalplaatjes beplakte leeslampje. Hij zal er net zo trots op zijn als ik op mijn foto met Salinas. Iedere tijd zijn eigen helden.

Groot verschil tussen mij en Djuricic is natuurlijk wel dat hij op het moment van de foto op trainingsstage was bij Manchester United en ik de bal op mijn zestiende nog steeds geen 3 keer hoog kon houden. Het moet dus nogal wat zijn met Djuricic. De Cruijff van de Balkan, de nieuwe Litmanen, een jonge versie van Kaká. Dat zijn nogal bijnamen voor een speler die nog geen officiële wedstrijd voor Heerenveen heeft gespeeld.

Maar dertig januari is het zover. Dan wordt Filip Djuricic 18 jaar en mag hij eindelijk spelen. En dan niet op een bijveldje in Haren tussen figurerende leeftijdsgenoten uit alle hoeken van Europa en omstreken. Vanaf dan mag Djuricic meedoen met de grote mannen. Hijzelf kan niet wachten tot het zover is en hij is niet de enige. Vele fans hebben de hoop op een ommekeer in de prestatiecurve aan zijn aanwezigheid opgehangen.

De hoop is ontstaan dat Djuricic de belichaming is van de wederopstanding van Heerenveen. Logisch, maar niet terecht. Op verscheidene fora en zelfs bij monde van het bestuur is het onrealistische geloof ontstaan dat Djuricic, een jongen van achttien jaar, de Friese kar kan trekken. Maar op het moment is het meer trekken aan een dood paard dan aan een kar. En voor een dood paard heb je elf man nodig, minimaal. Er zal nog meer moeten gebeuren bij Heerenveen.

Er ligt dus nogal wat druk op de ranke schouders van Filip Djuricic. Maar is het fair om dat te doen? Hij is naar Heerenveen gekomen op voorspraak van Miralem Sulejmani. De perfecte club om je in alle rust te ontwikkelen, aldus Micky. En als iemand dat kan weten, is het Sulejmani. Net als Djuricic was ook hij maandenlang niet speelgerechtigd. En van hem hebben we toch zeker een kleine veertig wedstrijden de vruchten geplukt.

Hopelijk blijft Djuricic iets langer. Een groeibriljant in Heerenveen geslepen. En als hij dan verkocht wordt, dan wat mij betreft het liefst naar Barcelona. Ik zal erbij zijn, bij zijn eerste oefenwedstrijd. En samen met mijn zoontje zal ik op hem wachten na afloop. Mijn zoontje op de foto met mijn favoriete voetballer. Iedere tijd zijn eigen helden.

R.W.