Er gaat gefilmd worden in kleedkamers. Schitterende televisie voor mensen die nog niet volledig afgekickt zijn van de Bauers, Frogers en Roelvinkjes van deze wereld. Samen douchen met de mannen die je normaal gesproken alleen op televisie ziet zweten.

Je kunt het een briljant idee vinden. Ik vind van niet. Althans niet volgens de huidige afspraken. Alleen maar in de kleedkamers filmen wanneer er gewonnen is. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op. Emo-tv volgens het poldermodel. Ik zit helemaal niet te wachten op juichende spelers van ADO Den Haag wanneer ze weer eens op een afzichtelijke manier van Willem II gewonnen hebben. In het land der blinden is eenoog koning, maar die hoef ik niet naakt te zien.

Als we dan toch mee mogen kijken in de sanitairpaleizen van de voetballers wil ik bloed zweet en tranen zien. Vooral tranen. Heel veel tranen. En woede. Ik kan me er nu al op verheugen. Ricky van den Bergh die na afloop van een wedstrijd het bovenste latje van de kleedkamerbankjes kapot trapt. Björn Vleminckx die het kledingkastje van Saidi Ntibazonkiza een kopstoot verkoopt en hem ook nog een rode kaart probeert aan te smeren. Maar ook alle spelers van RKC die gelaten, bijna lachend hun schone ondergoed aantrekken na een 3-0 nederlaag. Just another day at the office.

Op wie ik me misschien nog wel het meest verheug is Goran Popov. Natuurlijk hoop ik dat Heerenveen 51 punten pakt in de resterende zeventien wedstrijden van de competitie. Maar als er dan toch een keer verloren moet worden, kom dan filmen. Bij voorkeur tijdens en na een wedstrijd waarin Balkanbulldozer Popov een rode kaart heeft gekregen voor een schandalige overtreding. Direct vanaf het veld met een cameraman hijgend in zijn nek blijven volgen, zeg ik.

Popov slaat zich eerst een weg door 4 stewards en spuugt in het gezicht van een geblesseerde tegenstander die nog op een brancard in de catacomben ligt. Vervolgens probeert hij met een ruk de kleedkamerdeur open te trekken. Lukt niet. Verkeerde deur ook nog, deur van de tegenstander. Nog woester trapt hij de deur naar de juiste kleedkamer open begint daar te brullen in een onverstaanbare taal. Bidons vliegen in het rond en Popov slaat met blote vuisten deuken in de jacuzzi. En dan snel weer over naar de slotminuten van de wedstrijd.

Maar het zal waarschijnlijk niet gebeuren. Wij moeten verplicht kijken naar een grijnzende Dingsdag in reservetenue. Naar Jan de Jonge die met zijn handen in zijn zakken uit staat te leggen waarom we de nul hebben gehouden. Met een beetje geluk zien we nog Paolo Henrique die dolgelukkig zijn oma in Brazilië belt om te vertellen dat hij weer eens gescoord heeft. Ik zal kijken. Eerst maar weer eens een potje winnen.

R.W.