Een goed sportman is een waardig verliezer. Brian Vandenbussche kon het opbrengen om tegenstander Ajax te complimenteren na de wedstrijd. Hij vond het bij vlagen zelfs prachtig. En Brian kon het weten. Hij zat eerste rang bij een juweel van een voorstelling. Het had hem gesierd als hij, net als Rinat Dasajev ooit voor Marco van Basten, had geapplaudisseerd voor de goals van Demy de Zeeuw.

Respect voor je tegenstander tonen leidt tot respect voor jezelf. Alles beter dan theatraal het hoofd laten hangen, de handen ten hemel gooien en vertwijfeld naar medespelers kijken. Heerenveen had zichzelf in Amsterdam een grote dienst kunnen bewijzen en alleen Vandenbussche snapte het. Een beetje.

Jan de Jonge niet. Jan vond het nodig om voor het oog van de camera het hoofd te schudden na een, toch prachtige, goal van Goran Popov. Dat is dodelijk. Popov keek verbeten, zon op wraak en maakte zich op voor een come-back die zijn weerga niet kende. Vergeet 1950. 4-1, licht aan de horizon. Zwak licht, maar licht.

Nog geen minuut later viel de 5-1. En ik geef Jan de Jonge de schuld. Hij schudde het hoofd als een teleurgestelde fan. De man naast mij op de tribune mag dat doen. Ik mag dat doen. Jan de Jonge niet. Hij staat aan het roer. Als mijn baas mijn ene schamele succesje op het werk beantwoordt met een twijfelachtige portie hoofdschudden, ben ik weg. Als het nooit goed kan, komt het ook nooit goed. Waar was de middelvinger van Popov?

Het schudden van het hoofd was een teken van ontluistering. Hoe kon het zo misgaan? De defensieve driehoek was immers al anders ingevuld. De defensieve driehoek. Juist. Ik ben een tactisch onbenul. Ik ben nooit verder gekomen dan het coachen van een gemengd schoolvoetbalteam, waarbij het mijn belangrijkste taak was om de kinderen allemaal even veel speeltijd te geven en bastognekoeken uit te delen. Ik heb geen flauw idee wat een defensieve driehoek is, maar ook ik kon zien dat het niet werkte tegen Ajax.

De Jonge zat op de bank als boer Wietse op zijn tractor. De lippen gevormd alsof-ie constant op een watje aan het zuigen is en de wenkbrauwen verrieden het onbenul van wat gaande was. Uitkijkend over een groene vlakte en geen idee van wat zich erboven afspeelde. Wat te doen? Geen idee? Wat te zeggen? Pfff. Dan het hoofd maar schudden. Onbegrijpelijk onbegrijpend.

En toch kan De Jonge voor mij niet zoveel meer fout doen dit seizoen. Hij is de bestuurder van een haperende vooroorlogse kermisattractie waar ik graag in ga zitten. Het werkt lang niet altijd, daar heb ik me al bij neergelegd. Maar als het wel werkt is het spektakel. Kom maar op. RKC? 9-0! En waag het eens om het hoofd te schudden.

R.W.