‘Heerenveen verwacht na de winterstop weer over Geert Arend Roorda te kunnen beschikken’. Het is zo’n regel in een nieuwsbericht die je ter plekke een déjà vu bezorgt. Hoe vaak heb ik dit bericht al gelezen? Ik probeer me de tijd voor de geest te halen dat hij wel speelde. Wanneer zag ik hem voor het laatst met zijn wapperende krullen, breeduit lopend de lijnen op het veld uitzetten. Ik weet het niet meer.

Ik verlang ernaar om Geert Arend weer te zien spelen. Ik ben niet bijzonder Fries-Nationalistisch aangelegd, maar met Roorda op het veld voel ik een zekere vorm van trots. Het zou je buurjongen kunnen zijn. De jongen die je jojo jatte. De jongen met wie je ooit flippo’s en voetbalplaatjes ruilde. De jongen met wie je de allereerste Fifa Soccer speelde. Nu staat hij bij mij standaard in de basis in Fifa 10. Zonder Geert heeft mijn middenveld geen body.

In het echt is Geert Arend misschien nog wel veel meer dan een body. Hij is de belichaming van het echte Heerenveen gevoel. Luister naar het gejuich wanneer hij weer eens het veld op komt na een slepende revalidatie. Bij zijn goals wordt harder gejuicht dan bij de anderen. Ook al is het de 5-0 tegen het al zo goed als gedegradeerde Excelsior. Geert Arend maakt alles mooier.

De trage tred, de armen wat slungelig langs zijn lijf en het hoofd dat meebeweegt in de looprichting. Dit maakt Geert Arend gewoon fascinerend. Of eigenlijk: fascinerend gewoon. Dat maakt dat ik hem zo graag zie spelen. Over 30 jaren rept niemand meer over Foppe. Er is en was maar één boegbeeld en dat is Geert!

In het stadion zie ik hem nog iedere wedstrijd zitten. Op de tribune tussen spelersvrouwen, scouts en makelaars. Hij hoort er niet. Hij past daar niet. Hij hoort naast die Brandaris rokende man in vak 15 die nog ruikt naar de Jonge Jenever van gister. Geert Arend op zijn pompeblêdenkussentje met een thermoskan koffie tussen de benen. Muts op en genieten.

Of natuurlijk gewoon op het veld. Als een gearriveerde vedette zijn rol van local boy op het veld waarmakend. Ik kijk nu al uit naar ‘na de winterstop’. Aan de hand van Geert Arend klimmen we gestaag weer richting de plek waar we horen. Al moet ik hoogstpersoonlijk zelf aan de knieën van Ûs Geert gaan sleutelen. Spelen zal ‘ie. Al doet ‘ie het alleen maar voor mij.

R.W.