In de spits van Heerenveen speelt dit seizoen een voormalig wonderkind met een berg ervaring in de spits. ‘Nu ik bij Arsenal heb gespeeld, ben ik nooit meer nerveus om het veld op te gaan,’ zegt Michal Papadopoulos.

Zeven jaar geleden stuitte het uitgekiende scoutingsapparaat van Arsenals Arsène Wenger op de kwaliteiten van Papadopoulos, een zeventienjarige Tsjech met een Griekse naam. De jongeling veroverde uiteindelijk geen Londense voetbalharten, hij speelde er slechts een wedstrijd in het eerste.

Na Londen lokte Bayer Leverkusen hem naar Duitsland, waar Berbatov en Voronin zijn concurrenten waren. Hij speelde er ook nog degradatievoetbal voor Energie Cottbus, maar keerde terug naar Tsjechië. Daar herpakte de aanvaller zich vorig jaar. Nu is hij uit op revanche.

Papadopoulos spreekt niet van een West-Europese mislukking. ‘Als Arsenal je op zo’n jonge leeftijd wil, ga je gewoon. Het was een droom die uitkwam. Ik was de eerste weken nerveus in Londen en kon me niet verstaanbaar maken, want Engels sprak ik niet. Samen met andere talenten woonde ik in een appartement. Gael Clichy was er ook, met hem raakte ik bevriend. Nu is hij een grote ster bij de club. Ik heb heel veel van mijn tijd bij Arsenal geleerd, keek elke dag naar de beste voetballers ter wereld en hoe zij zich positioneerden op het veld.’

De trainingen bij Heerenveen doen hem denken aan Arsenal. ‘We zijn nu in de voorbereiding veel bezig met de bal, dat is een verademing. In Tsjechië en Duitsland raak je de eerste weken van de voorbereiding geen bal aan. Bij Arsenal stond techniek hoog in het vaandel. Ik hou van de bal.’

De geliefkoosde bal had vroeger een concurrent. De bal en de puck vochten bij de jonge Papadopoulos om aandacht. IJshockey was net zo leuk als voetbal. ‘Op een bevroren rivier maakte ik dan met vrienden provisorisch twee doeltjes. Een geweldige sport. Ik moest al vroeg een keuze maken tussen voetbal en ijshockey want mijn ouders konden het zich niet veroorloven om contributie voor twee sporten te betalen. Ik koos voor voetbal en heb geen spijt. Helaas kan ik nu niet veel meer ijshockeyen, het is te blessuregevoelig. Ik kijk het wel veel. De NHL bijvoorbeeld, de Amerikaanse profcompetitie. Mijn landgenoot Jaromir Jagr speelt daarin, hij is mijn held. Nederland houdt niet van ijshockey. Jullie zijn meer van het schaatsen, heb ik begrepen. Ik ben al in Thialf geweest, dat is toch wel even wat anders.’

De briljante Papadopoulos werd geslepen op de voetbalschool van Banik Ostrava. Een vermaarde opleiding, ook Tomas Galásek, Marek Jankulovski en Milan Baros werden er klaargestoomd voor profvoetbal. Papadopoulos: ‘Profiteren van het talent op het veld kunnen ze daar niet, er is weinig geld. Ze zijn erop gericht talenten te verkopen aan West-Europese clubs. In de jeugd wonnen we bij Banik elk jaar titels en ik scoorde veel. Arsenal is mij op het spoor gekomen via jeugdteams van Tsjechië. Ik had geluk, als scouts van Arsenal kwamen kijken, scoorde ik altijd.’

Zin heeft hij in Heerenveen, de club die hij nog kent uit 2005. De Friezen speelde er in de eerste ronde van de UEFA-Cup tegen Banik Ostrava met Papadopoulos in de spits. ‘Wij wonnen thuis met 2-0,’ zegt de Tsjech nu, uit was Heerenveen veel beter. Het werd 5-0 voor hen, we werden weggespeeld.’

Papadopoulos herinnert zich de doelpuntenmakers nog: ‘Huntelaar scoorde, en Samaras. Bekende voorgangers van mij ja, net als Alves. Ik weet dat hier goede spitsen hebben gespeeld. Het was een reden voor mij om hier te tekenen. Zij hebben het gemaakt.’

Papadopoulos - lang, krachtig en kopsterk - werd ook gesouffleerd door twee landgenoten. Heerenveen-spelers Milan Kopic en Michal Svec fluisterden goede verhalen door over hun club. ‘Wat mij vooral aansprak uit hun verhalen was het aantal toeschouwers dat op de thuiswedstrijden afkomt. Tsjechische supporters komen vooral als er succes is, ik heb begrepen dat het stadion van Heerenveen altijd uitverkocht is. Dat spreekt mij aan, ik speel graag voor veel toeschouwers.’