De spits die soms onnavolgbaar kan toveren, wil graag een misverstand uit de weg geruimd hebben. Een doelpunt hoeft dus niet altijd mooi te zijn, wil Paulo Henrique ervan kunnen genieten.

De speler van Heerenveen gaat er goed voor zitten in de lege perskamer van zijn club. Dan betoogt hij: ‘Een goal is een goal en alleen het eindresultaat telt. Ik kan de ballen wel prachtig meenemen en nog een man voorbijgaan, maar als ik daarna tegen de lat schiet, helpt dat niks.’

Het teambelang lijkt er misschien te zijn ingestampt bij de Braziliaan, die morgenavond met zijn ploeg Volendam treft in de halve finale van het bekertoernooi. Maar al bij zijn vorige club viel de 20-jarige Paulo Henrique vooral op door het maken van belangrijke doelpunten die vooral níet uitblonken door schoonheid.

In dat opzicht heeft hij in zijn tweede seizoen in Friesland de lijn vervolgd die hij bij Atletico Mineiro inzette. Analyseer zijn acht competitiedoelpunten: de intikkertjes en kopballen waarmee hij duels tegen AZ en Groningen besliste en zijn club vorig jaar aan een UEFA Cupticket hielp, winnen het van de magnifieke solo tegen NEC. Die ploeg boog in de kwartfinale van de beker het hoofd.

In de eerste tegenstoot na een schitterende knal van Lasse Schöne krijgt Paulo Henrique de bal op zijn borst, om hem met rechts over directe bewaker Dani Fernandez heen te wippen en in een vloeiende beweging met buitenkant rechts uit te halen.

De beelden bereikten ook zijn ouders en broers in João Pessoa, door zijn uiterst oostelijke ligging ook bekend als ‘de stad waar de zon opkomt’. Ruim een maand later haalt hij zijn schouders op over het kunststukje. ‘Ik deed het op gevoel. Maar ik wist meteen dat het een goal werd toen ik de bal zo meenam. Je moet niet te veel denken op zo’n moment.’



In vergelijking met veel van zijn beroemd geworden landgenoten is Paulo Henrique Carneiro Filho een wandelende paradox. Tegen FC Utrecht brak hij zondag de ban met een bekeken lobje, maar volgens zijn trainer Trond Sollied moet de spits vooral aan zijn basale, eerste balaanname werken. Hij zou er 15 procent mee kunnen verbeteren in een paar weken, hield de Noor hem voor.

Paulo Henrique glimlacht als hij het compliment van Gerald Sibon hoort dat er ten minste altijd wat kan gebeuren als zijn grillige teamgenoot in de spits staat opgesteld. Schuldbewust: ‘Ik weet dat ik harder moet werken, voor mezelf en voor het team. Daarom blijf ik langer hangen op de training om te oefenen.’

Na zijn komst naar Heerenveen, dat hem ontdekte tijdens het bekende jeugdtoernooi van Terborg, werd hij prompt twee weken ziek door de klimatologische overgang. Dat het niet zo handig was om diep in de nacht voor het treffen met Feyenoord in de kroeg rond te hangen, geeft hij achteraf volmondig toe. ‘Maar ik raak wel steeds beter aan Nederland gewend.’

Als hij even vrij heeft, pakt hij met zijn Engels sprekende vriendin de auto om inkopen te doen voor hun appartement in Heerenveen. Of ze trekken het land in, naar Amsterdam of Den Haag. ‘Best vreemd dat je hier in twee uur van het westen naar het oosten kunt rijden.’ In Brazilië gelden met zijn 8,5 miljoen vierkante kilometer oppervlakte, andere afstanden.

Of hij wist dat zijn geboortegrond tussen 1634 en 1654 in Nederlandse handen was? Een beleefde lach. Natuurlijk niet. De zoon van een ongediertebestrijder droomde in de op een na groenste stad van het land over niets anders dan voetbal. Zijn bliksemcarrière voerde hem in een paar jaar tijd van Mineirão, het machtige stadion van Mineiro met 76 duizend plaatsen, de oceaan over naar de luwte van het platteland.

Daar ontbolstert hij ook in emotioneel opzicht, nu zijn vriendin is overgekomen en de club hem in contact bracht met een Braziliaanse familie uit de buurt van Heerenveen die ook Afonso Alves bijstond.

In vrijwel alle opzichten gaat de vergelijking mank met zijn voorganger, die met slaande deuren vertrok om zijn transfer naar Middlesbrough te forceren. Alves was volgens Sibon doelgerichter en zakelijker dan zijn acht jaar jongere opvolger die nog de tijd krijgt om zich te ontwikkelen.

Paulo Henrique weet het. ‘Ik moet bijleren, helemaal als ik de nationale ploeg wil halen. Ik wist toen ik hier kwam dat ik de vergelijking met Afonso Alves moest doorstaan, want ook in Brazilië is hij bekend. Gelukkig is de dag gekomen dat iedereen zegt: hij is anders, hij is Paulo Henrique.’