Bekerfinale Ajax - SC Heerenveen; SC Heerenveen-verdediger Rene Groen:

Zondag
"Iedereen zou het haast vergeten, maar we moeten eerst nog tegen Haarlem voetballen. Nederland en zeker Friesland, heeft al weken lang de mond vol van de bekerfinale tegen Ajax. Die wedstrijd leeft op een manier die haast niet voor te stellen is. Neem de kaarverkoop alleen al.

Op de dag dat die s’ middags om vijf uur zou beginnen en wij ’s morgens op het stadion kwamen om te trainen stonden de mensen al rijendik voor de poort. Er waren er zelfs mensen bij met een slaapzak onder de arm, die vertelden trots de nacht voor het stadion te hebben doorgebracht. Dat is dagelijkse kost voor David Bowie en Michael Jackson, andere wereldsterren, haha.

Op zulke momenten is het best moeilijk om je als speler niet in de euforie meet te laten slepen. Maar Foppe de Haan, de trainer, heeft de afgelopen dagen helemaal niet over de bekerfinale gesproken, Haarlem is het enige dat telt. Ook voor ons, de spelers. Erik Tammer scoort al na twee minuten na een prachtige actie.

Daarna verslappen we toch wat. We kunnen de druk er niet op houden en Haarlem komt beter in de wedstrijd. Ikzelf moet na 33 minuten afhaken. Na een luchtduel met Barry van Galen krijg ik bij het neerkomen een tik in mijn kuit en overstrek mijn knie. Eerst de pijnscheuten, daarna de angst. Oh jee, daar gaat de bekerfinale. Ik ga eraf, kan ook niet verder.

Erik ten Voorde vervangt me en levert een goede wedstrijd af, zo hoor ik later. Marrco Roelofsen scoort 2-0 en Tammer prikt er vervolgens nog twee in. Onze spits is in ieder geval in vorm. De eerst diagnose van mijn knie is dat er niets kapot is. Wel moet ik oppassen dat het niet stijf wordt. Direct na de wedstrijd ga ik naar het huis van Gert-Jan Verbeek om een slede op te halen. Daar moet ik met de knie in, die dan vervolgens continu in beweging wordt gehouden. Buigen-strekken, buigen-strekken. Ik heb nog drie dagen, het gevecht tegen de tijd is begonnen.

Maandag
De hele dag staat in het teken van de revalidatie samen met de fysiotherapeut Jos Valentijn, de voormalige topschaatser. De jongen lopen ’s morgens wat uit ’s middags moeten we naar een kledingzaak om kleren te passen. We krijgen een broek en een shirt aangeboden die we op de wedstrijddag moeten dragen. Ik heb al zeker tien shirts in huis liggen, die verwijzen naar de bekerfinale. Zelfs één met het hoofd van Rodion Camataru erop.

Er is overigens ook een lied over hem gemaakt. Je hoort nu ook geluiden dat het maar beter is dat Ajax de finale wint zodat FC Twente en niet Heerenveen Europees speelt. Zal allemaal best, maar wij hebben ons geplaatst voor de bekerfinale en verdiend ook. We hebben GVVV, Cambuur, Fortuna, PSV en FC Den Bosch uitgeschakeld. Vier eredivisieclubs, dat is zwaar genoeg, lijkt me. ’s Avonds ben ik nog niet thuis of de telefoon rinkelt onophoudelijk.

Allemaal mensen die vragen hoe het met mijn blessure gaat en of ik de finale haal. Doet je toch wel goed, die reacties. Gelukkig heb ik nog een verjaardag, zodat ik even de zinnen kan verzetten, Mooi niet, zo blijkt, ook daar wordt de hele avond over de finale gesproken. Er is blijkbaar niets anders meer in de wereld.

Dinsdag
Bij het opstaan merk ik niet veel verbetering aan de knie, hij is nog stijf. Weer ijzen, fietsen en in de slede. De hoop dat ik de finale haal begint langzaam te vervliegen. De jongens worden op de training geconfronteerd met de speelstijl van Ajax, die uitgevoerd wordt door de reserves. Wilco Hellinga is Dennis Bergkamp. Camataru is Stefan Pettersson. In relatie met Ajax wordt vaak over Bergkamp en Jonk gesproken maar Petersson is net zo belangrijk. Hij doet niets anders dan zijn directe tegenstander uit het hart van de verdediging lokken zodat ruimte ontstaat voor Bergkamp.

We besluiten om tegen Ajax met drie spitsen te spelen, zo hebben we het tegen PSV ook gered. Bovendien heeft Ajax daar een hekel aan, omdat de twee backs dan niet kunnen knijpen en de zijkanten moeten houden. Daardoor ontstaat er ruimte tussen hen en Danny Blind in het centrum voor onze opkomende middenvelder als Jan de Visser en Leeroy Echteld. Bovendien moet Jonk dan dichter bij Blind spelen en hoe verder hij van Bergkamp af voetbalt hoe beter het voor ons is. Dat klinkt aanvallend ja, maar de mate van aanvallend voetballen wordt vooral bepaald door de manier van verdedigen.

                 

Heerenveen voetbalt aanvallend omdat we aanvallend verdedigen. We spelen één op één en onze laatste lijn voetbalt rond de middenijn. ’s Middags komt er een vrouw op het stadion die een enorme Friese vlag heeft. We moeten ermee op de foto. Best leuk, maar het gaat om het voetballen. Die andere mensen zorgen maar voor alle toestanden eromheen. Heerenveen wordt vaak in het belachelijke getrokken met zijn pompeblêdden, het volkslied, de supporters die ter land, ter zee en in de lucht naar Rotterdam gaan, maar wij hebben gewoon een goed elftal. Dat wordt nog wel eens vergeten. Het gaat wel om de bekerfinale, om het voetbalproduct dat we donderdag leveren. Daar moeten wij, de spelers, ons op concentreren.

’s Avonds belt me thuis een vreemde man met de mededeling dat hij me beslist fit kan krijgen voor de bekerfinale met een of andere magnetische behandeling. Als hij hoort dat ik al behandeld word krabbelt hij direct terug. Als er al vreemde handen aan mijn knie hebben gezeten, heeft zijn methode geen effect meer, zegt hij.

Woensdag
’s Morgens onderga ik een laatste looptest met Jos Valentijn. Ik kan nog niet eens zonder problemen wandelen, dus dat wordt niets. Het is altijd wat met die blessures. Dit seizoen ontbreek ik alleen in de eerste wedstrijd, speel vervolgend alles en uitgerekend nu moet ik toekijken. Sneu, maar niemand hoeft medelijden met me te hebben. Er zijn ergere dingen in de wereld. Ik begin nu echter wel op te kijken tegen de dag van morgen, het mag voor mij al vrijdag zijn. En op het moment dat Heerenveen de beker wint, zal het nog moeilijker voor me zijn. Maar goed, ik heb de nacompetitie nog. Bovendien heeft het geen zin om te gaan forceren.

Ik ben 25, moet nog heel wat jaren mee. We besluiten het nog niet aan de groep vertellen dat ik er niet bij ben. Erik ten Voorde zal me moeten vervangen, maar hij hoort dat morgen pas. De trainer is bang dat hij anders de hele nacht misschien niet slaapt. Ik ga om vijf uur ook gewoon met de bus mee naar het hotel in Nieuwekerk aan de Ijssel en maak de hele verdere voorbereiding serieus mee. Dat wil ik zelf ook, heb geen zin om er als een toerist bij de hangen."

Erik Regtop, de 24-jarige spits, neemt vervolgens de pen over want hij verveelt zich toch maar. "Ik hang de hele dag wat rond. ’s Middags pak ik een kop koffie op een terrasje, om half twee komt het jeugdjournaal langs. Vervolgens rijd ik nog even naar Lemmer, waar Ykema een boot heeft liggen die een hele lading fans naar Rotterdam brengt. Ziet er prachtig uit, veel drank aan boord. Ik zou zo willen instappen, maar ja, ik moet voetballen.

Zelf gaan we om vijf uur met de bus naar het hotel in Nieuwekerk. Daar eten we en kijken we op tv naar Dortmund – Junventus. Daarna praten we nog even over onze wedstrijd. Maarten de Jong is als vrije verdediger verantwoordelijk voor Bergkamp. Als die naar het middenveld in de bal komt moet Maarten hem laten lopen. Anders komt Erik ten Voorde bij een diepe bal op Petterson echt één-tegen-één te spelen.

En als Bergkamp met de bal naar de goal wil komt hij Maarten vanzelf weer tegen. Gerrie Schaap en ik, de twee vleugelspitsen, moeten bij balverlies wat inzakken naar het middenveld om de ruimtes niet te groot te laten worden. Het concept ziet er goed uit. We leggen nog even een kaartje. Roelofsen en Regtop tegen Tammer en de Visser. Leuk voor het slapengaan.

Donderdag
We worden verdorie al om zeven uur wakker. In de kamer boven ons is het een vreselijk herrie. Twee Engelse meiden hebben MTV keihard aanstaan. Om zeven uur s’ morgens! We ontbijten en beseffen dat de eerste treinen met supporters inmiddels vertrokken zijn. Het is begonnen. Op weg naar het stadion staan mensen met Friese vlaggen op bruggen en viaducten te zwaaien. Ajax-fans doen het anders, die spugen en gooien drank naar onze bus. De bus van Ajax blijkt politiebegeleiding te hebben en wordt overal doorheen geloodst.

Wij hebben geen begeleiding en komen prompt in de file vast te zitten, De klassenjustitie is al voor de wedstrijd begonnen. Als we even na enen bij het stadion aankomen speelt de C-jeugd van Heerenveen tegen Ajax. We winnen met 2-1. Dit is de eerste overwinning van Heerenveen, zeg ik tegen Gerard van der Lem, de assistent-trainer van Ajax. Effe dollen. In de kleefkamer hangt een vieze lucht, alsof er boven ons stroopwafels worden gebakken.

Gewoon smerig, snel aankleden maar. We besluiten samen naar buiten te gaan om allemaal het losbarsten van het gejuich met te maken. Dat is kicken. Na vier munten krijg ik al een geweldige kans nadat ik een pass van Jonk heb onderschept en zo op Van der Sar kan toelopen. Silooy maakt nog een sliding en zet me onder druk waardoor ik te gehaast naast schiet.

Tammer stond naast me vrij, maar ik heb hem helemaal niet gezien. Ik baal nog meer van die misser als Davids Ajax na acht minuten op voorsprong zet. Ons concept valt gelijk in duigen, we verwachtten dat Ajax zou gaan pressen en wilden de eerste twintig minuten simpel voetballen en snel de lange bal spelen.

Maar nu ben ik bang voor een geweldige afstraffing. Na acht minuten met 1-0 achter, tegen Ajax. Pfff. Maar het tegenovergestelde gebeurd. Bij Ajax loopt het niet helemaal, wij komen steeds beter in de wedstrijd. Krijg ook kansen, Roelofsen, Schaap zelfs twee keer. Toch gelijk. Schaap schiet op de vuisten van Van der Sar, ik tik hem vervolgens binnen. Lijkt gemakkelijk, maar je moet er wel staan. Na een doelpunt vlieg ik niet meer zoals vroeger de hekken in, maar nu ik al die Friezen gek zie doen, besef ik wel wat voor mooi moment dit is. Ajax dringt aan, maar wij blijven goed meevoetballen. Willen in ieder geval met 1-1 de rust halen.

Dan moet Ajax na de pauze toch meer komen en krijgen wij nog meer ruimte. Dan valt toch de 2-1 voor Ajax. Gewoon een mooie goal van Overmars In de rust zegt Foppe vrij weinig. Is ook geen aanleiding toe, want we spelen goed. "Ga naar buiten, ik voel dat jullie nog een keer scoren", zegt hij. Maar als in de 69e minuut de derde goals van Ajax valt is het gebeurd. Bij ons komt bovendien de sleet erop.

Verbeek is in de rust al weggevallen, vervolgens valt Ten Voorde uit, de tweede verdedigers. Ik zelf heb een tik op mijn kuit gehad en hobbel ook alleen nog maar wat mee. Ajax snijdt er doorheen en loopt uit naar 6-1, ik voel me klote. Dit hebben we niet verdiend. Een marge van één, misschien twee goals wel, maar dit is te veel. En de scheidsrechter fluit maar niet verdorie, terwijl we al minuten in blessuretijd zitten.

We juichen toch nog het laatst, Cammie scoort 6-2. Doet er niet meer toe, maar is toch een leuk slot. Ik gun het hem ook van harte, want hij is een fantastische prof. Die man is een God in Roemenië, heeft 75 interlands gespeeld, maar gaat toch zonder zeiken op de bank zitten en neemt genoegen met de rol van pinch-hitter. Na de prijsuitreiking maken we een ereronde door het stadion.

De winnaars hobbelen achter de verliezer aan. Dat gebeurt nergens in de wereld, wel als Heerenveen erbij is. In de kleedkamer is het een grote chaos met journalisten, cameraploegen en allerlei mensen. We krijgen applaus. Direct na de wedstrijd had ik een kloterig gevoel, maar nu realiseer ik mee toch wat voor mooie dag dit voor veel mensen is geweest. We besluiten zelf ook maar te genieten.

Hoe dichter we op de terugreis bij Heerenveen komen, hoe drukker het op de viaducten wordt. We worden ingehaald als een bekerwinnaar, het enige probleem is dat we geen beker bij ons hebben. Maar als we ’s avonds in het centrum het podium op moeten is dat ook geen probleem meer. Wat een feest. We worden op de nek genomen, moeten bier drinken. Er staat echt geen biertje dood. Het wordt laat, knap laat. Schijnt ook nog keihard geregend te hebben, maar daar heb ik niets van gemerkt. Wat een dag, wat een ervaring."