“Wij zijn niet bang want Tieme is erbij, Tieme is erbij” schalde eind jaren negentig regelmatig door het Abe Lenstra Stadion wanneer verdediger Tieme Klompe weer eens zijn directe tegenstander had ‘uitgeschakeld’. De Groninger was misschien niet één van de meest technische voetballers, een aanvaller op de huid zitten kon hij als geen ander. Om die laatstgenoemde reden was hij dan ook altijd zeer geliefd onder de supporters.

Juist op het moment dat de combinatie Gérard de Nooijer/Tieme Klompe één van de sterkste verdedigingsduo’s begon te worden sloeg het noodlot toe voor de Groninger. Op 11 maart 2003 scheurt Klompe zijn achillespees af tijdens een warming-up. Normaalgesproken staat er voor een dergelijk blessure een genezingsperiode van zes maanden maar Klompe was niet echt gelukkig in zijn herstel. Verschillende (lichte, maar hardnekkige) blessures zorgden ervoor dat Klompe nooit meer zijn oude niveau zou halen.

Om die reden moest de centrumverdediger dan ook noodgedwongen het profvoetbal verlaten via de achterdeur. Iets waar hij zelf nogal moeite mee had, getuige zijn laatste actie uit zijn profcarrière. Hij schopte in zijn enige wedstrijd voor Groningen een tijdrekkende Sota Hirayama (Heracles) zonder pardon ondersteboven. Iets wat hem een donkerrode kaart opleverde.

Na de verloren wedstrijd tegen Heracles besluit Klompe met onmiddelijke ingang FC Groningen te verlaten. Klompe’s verklaring is dat dat hij niet meer in staat is de energie op te brengen die nodig is om betaald voetbal te bedrijven.