Hij leek zijn ambitie te hebben verloren door voor een club tussen de olievelden te kiezen. Maar na een jaar zakken vullen, keerde de hunkering naar de top terug bij Bonaventure Kalou (30). Via Heerenveen probeert hij alsnog de weg die hij voor broertje Salomon bereidde in te slaan. "Ik heb nog vier goede jaren in me."

Hoe stom ben jij geweest?
"Best stom. Ik had nooit naar Al Jazira moeten gaan."

Waarom gaat een potentiële topspeler op zijn 28e zijn zakken vullen in de Verenigde Arabische Emiraten?
"Omdat ik weg móést uit Frankrijk. Ik begon daar goed. Nadat ik in 2003 bij Feyenoord wegging, had ik twee goede jaren bij Auxerre. Ik verdiende een transfer naar Paris Saint-Germain waar ik na anderhalf jaar op een zijspoor werd gezet. Guy Roux, de man met wie ik twee jaar prettig had samengewerkt bij Auxerre, vroeg of ik naar RC Lens wilde komen. Maar na vier wedstrijden nam hij ontslag. De nieuwe trainer zei dat ik niet in zijn plannen voorkwam. Dat was te veel voor me. Ik nam een drastische beslissing. Bij PSG en RC Lens kreeg ik tot twee keer toe te maken met spelletjes. Met een coach die de spelers opstelt die hij zelf heeft aangetrokken. De pers en het publiek in Parijs zijn bovendien erg dwingend. Als je niet speelt, krijg je het meteen op je bord."

Je hebt een grote familie in Ivoorkust. Wilde je hen ook onderhouden of zo?
"Nee, dat kunnen ze zelf. En in mijn broertje Salomon hebben we natuurlijk een grootverdiener, haha. Als ze ooit iets nodig hebben, kunnen ze bij hem terecht. Mijn drie kinderen hoeven zich geen zorgen te maken. Maar goed, ik had geduld moeten hebben. Kort nadat ik tekende, kwamen er aanbiedingen van clubs uit Portugal en Engeland."

Je kon jezelf wel voor je kop slaan?
"Ja. Aan de andere kant móést ik weg uit Frankrijk."

Was je depressief?
"Zo zou je het kunnen noemen. Ik had een traject uitgestippeld. Ik wilde via Frankrijk in een topland terechtkomen. Het liefst Spanje. Maar ik was telkens op de verkeerde plaats. In Lens zat ik alleen, mijn gezin bleef in Parijs. Ze zouden later overkomen. Ik begon mezelf gek te maken. Elke avond vroeg ik me af waar het toch mis was gegaan met Bona Kalou, dat grote talent. In Abu Dhabi was ik helemaal eenzaam. Het weer was mooi, maar ik had geen plezier meer op de trainingen. Het niveau was laag, het was moeilijk om geconcentreerd te blijven. Ik was enorm gefrustreerd. Zeker als ik op tv spelers met minder kwaliteiten zag die verder waren gekomen dan ik. Bij Lens stelde ik te vaak de 'wat als'-vraag. Je geeft jezelf op je kop voor sommige beslissingen terwijl je er niets meer aan kunt doen. Dat realiseer je je pas als je een heel belangrijk persoon verliest."

Klinkt alsof iemand je ontvallen is.
"Een halfjaar geleden is een goede vriend van me uit Ivoorkust overleden. Die komt nooit meer terug. Dat heeft me de ogen geopend. Ik moet blij zijn met de mooie momenten die ik heb gekend. Ik heb de UEFA Cup en twee Franse bekers gewonnen. En mijn carrière is nog niet voorbij."

Je gunt je broertje Salomon vast het allerbeste, maar was zijn overstap van Feyenoord naar Chelsea in diezelfde periode niet extra zout in de wonde?
"Natuurlijk. Daar praat ik ook met hem over. Hij wat dat als ik zo'n kans had gepakt, ik meer uit mijn carrière had gehaald. Maar dat is nu eenmaal niet zo. Bij hem is het wél allemaal gelukt. Nu denk ik: ik heb de weg voor hem bereid. De fouten die ik gemaakt heb, zal hij niet meer maken. Toen Chelsea kwam, zei ik: 'Je moet het doen!' Toen ikzelf na een paar jaar Feyenoord door een internationale topclub werd benaderd, heb ik dat afgeslagen. k dacht dat Feyenoord ook een grote club was. Een fout."

Eén van je zaakwaarnemers heeft een halfjaar geleden bij Feyenoord aangegeven dat je daar best wildeterugkeren.
"De liefde moet van twee kanten komen. Maar ik ben blij dat ik bij SC Heerenveen heb getekend. Nu ben ik nóg meer gebrand. Ik wil Feyenoord graag laten zien dat ze een fout hebben gemaakt door mij niet te contracteren."

Zou Feyenoord denken dat je het heilige vuur mist?
Zou goed kunnen. Mensen denken dat als je naar de Emiraten gaat, je niet meer op topniveau kunt spelen. Gelukkig heeft SC Heerenveen wél vertrouwen in me. Er waren nog wel wat aanbiedingen uit Turkije en Griekenland. Kon ik veel verdienen, maar ik wil niet meer voor het geld kiezen. Hoewel ik dertig ben, heb ik de top nog niet opgegeven. Ik heb nog vier goede jaren in me."

SC Heerenveen is een opstap?
"Ja. Maar alles is met elkaar verbonden. Ik moet goed spelen bij SC Heerenveen om weer in beeld te komen. Dus concentreer ik me volledig op goed voetballen in Friesland."

Ooit heb jij met Feyenoord het Friese volkslied geboycot, herinner ik me.
"We waren niet verplicht om daar te gaan staan, dus gingen we door met de warming-up. Dat kwam van de trainer (Leo Beenhakker, red.) af geloof ik. Ik besef dat het een traditie is en straks zal ik keurig in dat rijtje staan."

Wat valt je op nu je na zeven jaar terug bent?
"Weinig. Het lijkt wel of ik gisteren ben weggegaan. Er wordt nog steeds veel gepraat op de training. Praten, praten, praten; typisch Nederlands. Ik moest daar zó aan wennen bij Feyenoord. En na de training gaat iedereen gezamenlijk eten. Broodje kaas, broodje hagelslag, ach alles went wel weer. Soms lijkt het of je een grote familie hebt als jij bij een Nederlandse club speelt. Ook op straat zeggen mensen gedag. Heel bijzonder vind ik het nog steeds dat oude opa's zich gewoon op de fiets verplaatsen. Zelfs als ze een auto hebben. Ik moet echt weer opletten dat ik geen fietser omver rijd, haha. Mijn zoontje Junior vindt het hartstikke leuk. Fietsen kon hij niet in Parijs. Levensgevaarlijk."

"Het voetbal oogt een stuk professioneler. Het verschil tussen de top en subtop is verkleind. Vroeger won je altijd wel met Feyenoord van Heerenveen. Maar de laatste jaren is Heerenveen boven Feyenoord geëindigd. Hier hebben ze alle faciliteiten als destijds bij Feyenoord. Als er al een verschil is, is dat in het voordeel van SC Heerenveen. Er staat nu weer een getalenteerde groep."

Doordat eredivisiespelers op steeds jongere leeftijd naar het buitenland gaan, is het niveau van de eredivisie juist genivelleerd.
"Je moet je kans pakken, hè. In Engeland en Spanje kun je vier keer zoveel verdienen. Geld is het belangrijkste voor een voetballer, geloof me. Spelers die zeggen dat ze toe zijn aan een nieuwe uitdaging of zoiets, zijn niet eerlijk. Iedereen kiest voor het geld."

Dan had je toch beter bij Al Jazira kunnen blijven.
"Ik heb een jaar geld verdiend, nu is het weer tijd voor plezier. Én ambitie. In Nederland voelt mij gezin zich prettig. Dat is me ook wat waard, want ze hebben anderhalf jaar zonder papa in Parijs gewoond. We spreken de Nederlandse taal redelijk en kennen de gewoonten. Nederlanders zijn sociaal, ze letten op elkaar. Heel anders dan in Frankrijk, daar was het ieder voor zich. Misschien dat ik hier na mijn carrière blijf. Ik heb wél mijn Nederlands paspoort, haha."