Ajax – Tony Alberda 8-3. De kop boven het artikel in het Friesch Dagblad na de bekerfinale van 1993 laat een dag na dato niets aan onduidelijkheid over. Het duel in de derde ronde van de KNVB-beker in het Olympisch stadion op woensdag 10 november 1993 is de wedstrijd van Ajax én van Tony Alberda.

Toen was ‘ie 19, nu is ‘ie de dertig gepasseerd. Maar terugdenkend aan die memorabele avond in het natte Olympisch stadion glinstert het in zijn ogen. ,,Ik fûn it doe foaral moai foar Foppe. Hy hie my it fertrouwen jûn en ik wie allang bliid dat ik syn fertrouwen net skeind hie.’’

Tony Alberda. In het begin van de jaren negentig staat hij te boek als het grootste Friese voetbaltalent. Omdat hij van de natuur houdt en rap is op schaatsen – hij rijdt Ids Postma er tijdens een kortebaan wedstrijd in Wijtgaard nog eens af – wordt hij al snel vergelijkheden met hét voetbal-icoon van Fryslân: Abe Lenstra.

Maar Tony is geen Abe. Natuurlijk is Tony geen Abe. Maar een grote meneer in de voetballerij kan hij zeker gaan worden. Een chronische knieblessure (hij moet al op jonge leeftijd viermaal aan de knie geopereerd worden) en niet altijd gelukkig keuzes staan een grote carrière echter in de weg.

Uiteindelijk speelt hij bij Heerenveen, Emmen, FC Groningen en BV Veendam in iets meer dan tien jaar tijd 195 wedstrijden in het betaalde voetbal. Hij scoort 42 doelpunten; twee in de eredivisie en veertig op een platvorm lager. In de zomer van 2002 verhuist de Drachtster naar Harkemase Boys, waarmee hij in z’n eerste seizoen voor een historische prestatie zorgt door kampioen te worden van de hoofdklasse C.